księżniczka w kaloszach

Morsów świat

2012-01-29T17:49:00.015+01:00

Od dwóch dni mrozi równo, poliki robią się czerwone i tylko Sorele powodują że w stopy cieplutko. Jedynym plusem tych -20 jest to, że pięknie świeci słońce. A jak słońce świeci, to nawet jak mróz zatyka chce się buzię wystawiać do słonka, kolekcjonować piegi i ładować akumulatory. Tak więc wycieczka planowana na dziś nie mogła się nie odbyć.
W zeszłym tygodniu niestety nie zdążyliśmy, ale dziś ze sporym zapasem czasowym dojechaliśmy nad rzekę.
Bycie morsem zawsze wydawało mi się dziwne, kuriozalne ale takie pozytywne. Gdy cała plaża zapełniła się "golasami" w fikuśnych czapach mimo, że opatulona od stóp do głów poczułam się jak w innej rzeczywistości.
Poczułam jak i mi buzuje energia a w żyłach krążą endorfiny.
Czasem tak jest, że będąc obserwatorami jakiegoś wydarzenia pragniemy zostać jednym z uczestników.
Patrzyłam z zazdrością, uśmiechem i podziwem.
A między kapturem a chustą widać mi było tylko oczy;]

O sile sprawczej nie do końca zdrowych umysłów

2012-01-23T07:03:00.000+01:00

W zasadzie mam tyle myśli w głowie galopujących, że nie bardzo wiem od czego zacząć.
Wczorajsze warsztaty fotograficzne z Tomaszem Tomaszewskim wywróciły moje myślenie o fotografii do góry nogami.
Wszystko co miałam skrzętnie zindeksowane w głowie, poupychane w szufladach umysłu zostało z nich wyciągnięte, skotłowane i poupychane w zupełnie innym systemie.
Ale w tym szaleństwie jest metoda;]
Czasami zwyczajnie trzeba się zetknąć z wielką osobowością by uświadomić sobie proste prawdy, nie tylko na temat zdjęć ale i życia.
Jedna z tych prostych prawd brzmi że jeśli masz chęć zrobić dobre zdjęcie zrób je, nawet jeśli inni pukają się w czoło. W zasadzie na moje życie ma to takie przełożenie że dzielę z Karolem wspólną pasję, bardzo często zażarcie dyskutujemy, o swoich zdjęciach również;] A jak się okazuje czasem z pozoru szalona kompozycja, na pierwszy rzut oka łamiąca wszelkie kanony może być rewelacyjnym zdjęciem.
Po drugie fotografowanie to nie jest inwestycja w coś banalnego, a inwestycja w mózg. Bo widzi się mózgiem tak naprawdę. A zdjęcia pokazują jacy jesteśmy. Banalni ludzie robią banalne zdjęcia. A szalone kadry są czasami wytworem nie do końca zdrowych umysłów. Chociaż mam tu na myśli raczej takie pozytywne zwichrowanie;]
Po trzecie - patrzeć a widzieć to zasadnicza różnica.
Po czwarte - internet ogłupia. Telewizja również. Prawda w zasadzie bezdyskusyjna.
Po piąte - czas najwyższy odkurzyć album Bressona z półki i sporo innych. Bo lepszym fotografem człowiek się też staje jak ogląda dobre zdjęcia i czyta dobre książki.

Podsumowując do dziś mnie mózg swędzi po wczorajszym dniu.
A co do tytułu - skąd taki? Pan Tomaszewski twierdził, że jak bardzo mocno i intensywnie o czymś myśli to moc sprawcza myśli jest tak silna, że w kadrze pojawia się wyczekany człowiek, biblijne niebo, przejechany gołąb.
Parę dni temu dowiedziałam się, że będzie spotkanie autorskie z partnerem Simony Kossak - Lechem Wilczkiem. Wydana została bowiem nakładem tylko 2000 egzemplarzy książka "Spotkanie z Simoną Kossak". Niestety jak się okazało, książkę można tylko i wyłącznie dostać, nie można jej kupić.
Gdy zobaczyłam m. in. to zdjęcie nie miałam wątpliwości że ja MUSZĘ mieć tę książkę.

Na spotkaniu autorskim cała sala ludzi, każdy skrycie marzący by wejść w posiadane lektury. Ja myślę o tym intensywnie długi czas i wiem że po prostu będzie moja, nie wiem jak ale wierzę że w życiu jeśli bardzo o czymś się marzy, wysyła w przestrzeń tę energię to marzenia się spełniają.
Do rozdania tylko 20 książek a na sali pewnie jakieś 400 osób. I siła sprawcza powoduje, że jestem wśród nich. Że siedzę na dobrym miejscu, w dobrym rzędzie. A gdy idę po książkę i po autograf wszystko mi w środku wibruje z emocji a oczy się błyszczą.
Bo po prostu wiem, że marzenia w życiu się spełniają. Tyle ze na te większe pewnie trzeba więcej czasu.

Z Tomaszem Tomaszewskim

z Lechem Wilczkiem

Święto Jordanu

2012-01-19T21:37:00.012+01:00

Wyprawę na Święto Jordanu planowałam już dłuższy czas, dobrze zbadany temat gdzie procesja idzie nad rzekę. Wybór padł na Gródek. W przeddzień jeszcze tylko telefon do cerkwii by wiedzieć o której rozpoczyna się nabożeństwo. Wieczorne pakowanie, budzik na 4 rano.
Jak zawsze ostatnio pogoda im dalej od domu tym gorsza. Na miejscu zastajemy kościelnego obmiatającego podest i głuchą ciszę. Śnieg sypie, ale już jest urokliwie. Rozstawiamy się i czekamy.
Sama uroczystość robi wrażenie, dużo śpiewania, dużo emocji. Myślę, ze nadzwyczajne przeżycie. Pogoda zupełnie nie przeszkadza, łapiemy spustem migawki ulotne chwile i emocje. Palce grabieją z zimna, ale zupełnie tego nie czujemy.
O 7.20 pakujemy "zabawki" do auta i wracamy, mimo ze niewyspani to pełni wrażeń i emocji.

Po powrocie do domu czekała na nas kolejna fajna chwila. Oboje z Karolem zakwalifikowaliśmy się na warsztaty fotograficzne z Tomaszem Tomaszewskim. To bardzo budujące znaleźć się wśród grupy 40 osób z Białegostoku, które zostały wybrane na podstawie nadesłanych prac fotograficznych.
Tak zwyczajnie po prostu dobrze człowiekowi w środku jak czuje się doceniony.

Filmik i rękodzieło

2012-01-14T13:05:00.003+01:00

Dotarł do mnie filmik z warsztatów, ulepiony w większości ze zdjęć Karola. Zapraszam do oglądania, z dźwiękiem;]

W tak zwanym międzyczasie powstał m. in. lew i mops

A przede mną kolejne szyciowe projekty, którymi nie omieszkam się pochwalić;]

Towar spod lady!

2012-01-11T17:47:00.009+01:00

Pogoda za oknem iście jesienna, prócz choróbska które mnie dopadło mam na przemian fazy chciejstwa i niechciejstwa.
Najgorzej jak takie niechciejstwo na dłużej się w nas zadomowi, wtedy trzeba je wypędzać, bo istnieje ryzyko przesiąknięcia na amen;]
Co dobre na niechcieja?
Gry planszowe i herbata z konfiturą cytrynową.
Jaką grę dziś polecam? Kolejkę wydaną przez IPN. Prezent gwiazdkowy, od taty dla mamy.
Emocje nieziemskie, zwłaszcza przy grze we czwórkę. Fajny sposób na wieczorną nudę, na integrację rodzinną. Wciągnęło każdego!

No bo jak nie mieć wypieków jak ktoś zagrywa kartę "Pan tu nie stał", a przez rodzinę obok remanent w meblowym?

A wy w co gracie?

P.S. Zapraszam również do zaglądania na foto blog Karola oraz subskrypcji

Historia która wraca

2011-12-26T16:48:00.025+01:00

Jeszcze przed świętami zaplanowaliśmy wyprawę fotograficzna "na żubry". Główną przyczyną był fakt, ze w końcu i ja mam własny aparat, a więc zyskałam niezależność fotograficzną a co za tym idzie będę mogła teraz zasypywać was zdjęciami swojego autorstwa.
Trasa wstępnie zaplanowana, realizacja drugi dzień świąt.
Pobudka o 5, za oknem 4 stopnie na plusie, leje deszcz, wiatr urywa głowy. Ale wychodzimy z założenia, że jedziemy. Bo jeżdżąc w domu palcem po mapie nigdy nie poczuje się smaku wycieczki, zawsze będzie jakieś "ale", pogoda, nastrój, inne plany.
Blisko zaplanowanej lokalizacji zaczepiamy mieszkańców, kierują nas w żubrowe rejony. Kluczymy przez godzinę, bezowocnie. Spotykamy jedynie łanie.
Ale szkoda wracać do domu, trasy alternatywne jakieś są w głowie. Zahaczamy o kolejne wsie, gdy w końcu naszym oczom na mapie ukazuje się Grzybowszczyzna. W zasadzie nie było jej w planie, nie zauważyliśmy jej na mapie wcześniej.
Ale jak być tak blisko i nie pojechać do miejsca gdzie prorok Ilja zstąpił z nieba? Ta historia powraca do mnie już któryś raz, w coraz to innym wydaniu, za każdym razem fascynuje mnie coraz bardziej.
Przejeżdżamy przez Grzybowszczyznę trzykrotnie, przeklinając nie pierwszy raz naszą mapę. Wieś kompletnie bez żywego ducha, nie widać ludzi, kur, nie ma w obejściach psów. W końcu naszym oczom ukazuje się cerkiew. Dziwne miejsce. Wymarła cerkiew w środku lasu, z bramą zamkniętą na kłódkę.

Płot obrośnięty młodniakiem tak szczelnie że prawie nie sposób przejść by dostać się do otwartej bramki od strony doliny.

Wiatr gwiżdże, drzewa trzeszczą a w powietrzu czuć dziwny klimat tej historii.

Historia proroka zaczyna się w latach przed I wojną św. W owym czasie grasował po okolicznych wsiach zbir Półtorak, którego nikt nie mógł pokonać. Wówczas Eliasz Klimowicz, niepiśmienny chłop z kolonii koło Grzybowszczyzny, udał się do Kronsztadu, gdzie mieszkał pewien pop-cudotwórca, aby prosić go o pomoc przeciwko bandziorowi. Okazało sie, że w tym czasie któryś z napadanych gospodarzy odważył się bronić i zbira zabił. Zamiast dziękować bohaterowi, miejscowa społeczność uznała to wydarzenie za dzieło Eliasza.

Jego sława wzrosła, gdy zaczął we wsi budować cerkiew za pieniądze z kwest oraz z innych, jemu znanych źródeł. Ludzie wysyłani przez Eliasza na kwesty do coraz dalszych zakątków Podlasia opowiadali niesamowite rzeczy o proroku Ilji z Grzybowszczyzny, który zszedł z nieba, o cerkwi, która jakoby sama wyrosła z ziemi i inne historie. Padały one na podatny grunt i przysparzały prorokowi wyznawców, schodzących się tłumnie na błogosławieństwa i rozgrzeszenia, między innymi do doliny za cerkwią, dziś porośniętej młodym lasem, nazwanej Doliną Jozafata, gdzie w tysiącach oczekiwali na zapowiadany przez proroka koniec świata."

Nieopodal cmentarz, dziwny taki, niby odwiedzany a jakby opuszczony, otoczony murkiem. Prowadzi do niego solidna brama. Otwieram, chłonę dziwny klimat tego miejsca. Groby stoją tylko na środku cmentarza, z tyłu pozostałości po starych nagrobkach, i bramka, prowadząca do lasu. I nie było by w tym nic dziwnego, gdyby nie to że ścieżka do niej, pomimo gąszczu krzaków wyglądała na tłumnie uczęszczaną....

Wszystkiego dobrego w Święta!

2011-12-23T21:46:00.003+01:00

Życzę Wam samych cudowności na Święta!
I obiecuję nadrobić zaległości blogowe;]
A sobie czego życzę? By pokolędować, posiedzieć w rodzinnym gronie i nie mieć mokrych oczu przy opłatku!

Przedświąteczne przygotowania

2011-12-22T18:07:00.003+01:00

Jakoś w tym roku dziwacznie, brak zimy skutkuje tym, ze człowiek jakoś nie czuł zbliżających się świąt. A jak poczuł to w zasadzie bardzo mało czasu zostało na przygotowania.
Podczas szukania prezentów w tym roku natknęłam się na fajną sprawę, kupiłam sobie, namówiłam kilka osób w koło, w sumie moze jeszcze komuś na poświąteczny prezent dobry pomysł.

Takie cudo to butelka filtrująca wodę. Dla mnie rewelacyjny patent, zwłaszcza jak będzie ciepło. Woda zawsze pod ręką, a tak mamy świadomość że to co pijemy jest ok. Plus aspekt niewydawania na butle minerałki, czyli nie produkowanie kolejnych śmieci.
Więcej można poczytać tu klik

A ja tymczasem zmykam do świątecznego sportu czyli tak zwanego "jeżdżenia na szmacie";]

O śpiewaniu słów parę

2011-11-28T19:13:00.006+01:00

Ostatnie cztery dni minęły mi pod znakiem śpiewania czyli warsztaty białoruskich pieśni obrzędowych okresu jesieni i zimy. Po raz pierwszy miałam przyjemność uczestniczyć warsztatach tego typu. Zupełnie coś innego niż śpiewanie co tydzień, duże wyzwanie ale i duże przeżycie.

Warsztaty prowadziła Wolha Jemialjanczyk - antropolog, wykładowca na Uniwersytecie Państwowym w Połocku (Białoruś). Olga od lat studenckich bada autentyczny folklor Białorusinów, biorąc udział w ekspedycjach terenowych, organizowanych przez Uniwersytet w Połocku, Centrum Etnokosmologii „Kryuja” w Mińsku, Centrum Kultury Ludowej w Wilnie. W latach 90’tych XX wieku współtworzyła audycje radiowe dotyczące wiejskich śpiewaków i ich pieśni. Jest założycielką grupy śpiewaczej działającej przy Centrum Etnokosmologii, która od 1996 roku nosi nazwę GUDA. Zainicjowała również powstanie studenckiego zespołu folklorystycznego działającego w Połocku, z którym odtwarza dawne pieśni, tańce i obrzędy.

http://www.tvp.pl/bialystok/informacje/obiektyw/wideo/27112011-godz-2145/5750631
7:20 i tak dalej jest kawałek relacji z warsztatów na których byłam.
Polecam wszystkim, dla mnie to taka "mentalna joga".
A na zakończenie już bardziej w klimacie zbliżających się świąt

Czas leci nieubłaganie

2011-11-20T20:48:00.012+01:00

Zupełnie nie zauważyłam kiedy blog znów obrósł kurzem a do świąt miesiąc został. Jakoś tak krążąc między maszyną do szycia, końmi, budową nie zauważa się upływu czasu.
A tymczasem zaraz trzeba będzie choinkę ubierać!
Ostatnio w ramach rozrywek kulturalnych udało nam się dotrzeć na dwa wspaniale spotkania filmowo - przyrodnicze z panem Tomaszem Kłosowskim i panią Bożeną Walencik.
Doznania płynące z filmów z serii "Dzika Polska" i "Saga prastarej puszczy" są po prostu metafizyczne, a zobaczenie ich na spotkaniu ze współautorem daje szersza perspektywę.
W takich chwilach jestem jeszcze bardziej dumna, że mieszkam w tak malowniczej części Polski, jeszcze bardziej kocham naszą podlaska ziemię.
To filmy po których nawet w listopadowy szary dzień chce się iść na spacer po puszczy.

A tak bardziej przyziemnie, zapraszam do obejrzenia kolejnych wytworów;] jeśli ktoś ma chęć na jakiś, proszę o kontakt na maila holdziak@gmail.com.
Ostatni dzwonek by zamówić na gwiazdkę prezent!

Ale ja się naprawdę nie obijam!

2011-10-22T07:28:00.005+02:00

Niedługo już zacznę wilkiem patrzeć na maszynę, na dobre zadomowiła się na środku salonu, tuż obok poniewiera się kartka z napisem co dla kogo, w jakiej kolejności i kolorze.
Pisałam Wam już kiedyś że lubię wkładać duszę w zabawki, ze jest taki moment podczas szycia w którym ożywają, przestają być bezkształtną masą.
Za każdym razem pakując te szmaciane zabawki w paczki z jednej strony radość a z drugiej strony proces twórczy wiąże z "dziełem";]

Wraz z ostatnim tygodniem powróciły też wyczekane środy, środy podczas których w babskim gronie śpiewamy. O kozaku, czesanych warkoczach i wiankach rucianych. W zasadzie chyba słowami nawet ciężko opisać magię tych spotkań, splątanych kobiecych głosów i historii. I tego co się dzieje w naszych duszach jak śpiewamy!

Pozdrawiam ciepło mimo lekkiego mrozu za oknem!

Wypieki na polikach

2011-10-16T17:59:00.007+02:00

Czasem sobie myślę że dorosłych jednak wiele różni od dzieci. Jedną z podstawowych cech jest to że dzieci potrafią wpaść w zachwyt od czubków palców po końcówki włosów. Po prostu cieszyć się całym sobą.
Czasami i nam dorosłym się zdarza, zupełnie niespodziewanie.
Wybrałam się do Empiku po odbiór zamówionej imieninowej książki, nastrój całkiem fajny miałam. Pani podała mi cudnie wydaną "Apetyczną Pannę Dahl" i już wyobrażałam sobie jak wieczorem usiądę, zaparzę herbatę w samowarze i będę rozkoszować się lekturą przełykając ślinkę. Tymczasem postanowiłam jeszcze pokrążyć między półkami. I wtedy poczułam to "coś". Stojąc na dziale dziecięcym czułam jak na widok tej książki zaczynają mi błyszczeć oczy i jak przedziwne mrowienie rozchodzi się po moim ciele. Zdjęłam książkę z półki i już wiedziałam że bez niej zwyczajnie nie mogę wyjść.
Polowałam na "Skrzaty" prawie dwa lata na allegro, na wydanie z lat 90'. Jak była to w chorej cenie, jak zdarzały się tańsze to aukcja zwykle zakończona już była. A tu taka niespodzianka w postaci wznowienia.

I tak moje imieniny spędziliśmy we dwoje, sącząc wino i czytając o skrzacich zwyczajach. Z wypiekami na polikach, chichocząc jak dzieci.

porzadki, zapach kardamonu i wszędzie nitki!

2011-10-07T18:10:00.009+02:00

Po domu roznosi się zapach kardamonu, na kolację będzie ryż na mleku z kardamonem i wanilią a ja właśnie znalazłam chwilę by naskrobać co słychać.
Dowiedziałam się od bliskiej mi osoby, że mój blog jak dziad albo jeszcze gorzej;] No i trochę prawdy w tym jest, zwyczajnie mało mam czasu a jak juz mam to albo szyję, albo sprzątam po szyciu albo po prostu odpoczywam. Prócz sprzątania po szyciu włączył mi się tryb "Anthea Turner" czyli sprzątanie i wyrzucanie do kontenerów, "na śmietnik z tyłu budynku", oddawanie ubrań których nie noszę i robienie "amerykańskich paczek".
"Amerykańska paczka" to sformułowanie które wymyśliłam z mamą. Co jakiś czas każda z nas robi drugiej taki pakiet, a w nim rzeczy których nie nosimy a myślimy ze ta druga ponosi, rzeczy dla dzieci do przedszkola i inne przydasie. Czasem niektóre rzeczy tak z pięć razy krążą, i za każdym razem jest radocha;]
Ale powiem Wam, ze jak się tak trochę odgruzuje chatę to jakoś milej, lżej. Można znów zagracać;]

Co do szycia to szyję namiętnie zabawki, na brak zamówień nie narzekam. Dzieciaki sie cieszą a mi serce raduje.

I tak to właśnie mijają kreatywnie wolne chwile, bo po za tym to budowa i jeszcze raz budowa. Zaraz wyruszam na wycieczke po innych blogach, stęskniona jestem wieści!
P.S. jakby ktoś miał chęć zapraszam do zagłosowania na mój projekt chusty
http://pl.lennylamb.com/designs/28

Życie budowlane

2011-08-25T06:44:00.016+02:00

mknie w szalonym tempie i generalnie objada mnie z resztek czasu. Do tego faktycznie myślę, że prawdą jest że budowanie i remontowanie jest dla ludzi o stalowych nerwach. My pewnie pod koniec będziemy mogli zostać autorami opasłego tomiska pt. " Jak budując nie zwariować". Czasem trudno o dystans, o to by się nie stresować. Bo nawet na to nie ma czasu;]

A jak czas jest to wtedy głowa z kolei tak przeładowana, że potrzebuje wytchnienia. Albo twardego resetu. Twardy reset to w moim przypadku szycie i pieczenie.
Nowa sorbetiera do lodów i domowe lody do których potrzebne są żółtka w sporej ilości powoduje że ostatnio trzeba było znaleźć dobry sposób spożytkowania białek z jajek.
Zrobienie bez w moim myśleniu zawsze było szczytem kulinarnym, nawet tort był prostszy. Robienie tortów mam już za sobą, bezy zaraz zobaczycie sami. A jak nauczę się robić makaroniki będę świetna niczym Bożena Sikoń;]
Foto by Karol.

Poza tym szycia trochę, na zamówienie. Nic sobie tym razem. A strasznie przytulaste wyszły zwierzaki. Bardzo lubię szyć zabawki, czasochłonne, pracochłonne ale jak później patrzę na efekt, myślę sobie o małych łapkach które będą się nim bawić i o małych oczach które zabłysną na ich widok to ja też cieszę się w środku.

P.S. dziękuję wszystkim, za życzenia urodzinowe i obiecuję nadrobić czytanie blogów;]

Make a wish

2011-08-10T16:34:00.004+02:00

I tak właśnie było wczoraj, chociaż urodziny tak naprawdę dzisiaj.
Wieczór w gronie rodziny, Karol spiskowiec który ze wszystkimi zaplanował, kupił i skrzętnie ukrył mój prezent, tak że się nie domyślałam nawet co dostanę. Domowy tort zrobiony przez mamę, śmietanowiec od babci, nasza ulubiona Pavlova...

Swoją drogą prezent spełnienie kuchennych marzeń, sorbetiera do lodów do kiciusia, maszynka, szatkownica, przecierak. Wszystko o czym marzyłam. Ziszczenie kuchennych fantazji do miksera moich marzeń.
Pierwsza porcja lodów już się mrozi a ja nie mogę się doczekać!

A jak jest obudzić się i mieć 30 lat? Tak samo, żadnych nowych zmarszczek nie odnotowałam, w torbie dalej noszę misia i pielęgnuję w sobie "dziecko". I oby to pozostało niezmienne!

o duszy poszukiwacza skarbów

2011-07-21T17:13:00.002+02:00

Jakiś czas temu obiło mi się o uszy, że można szukać schowanych przez innych skarbów. Ale nie bardzo wiedziałam gdzie drążyć temat, gdzie szukać informacji.
Przypadkowo podczas wędrówek po sieci natknęłam się na opis jak to działa. Napaliłam się na szukanie skarbów!
Zasada zabawy jest prosta - trzeba się zarejestrować w systemie opencaching lub geocaching, znaleźć mapę swojej okolicy, spisać współrzędne i wskazówki i udać się na poszukiwania. Przydatny jest gps w telefonie.
Gdy nam się uda znaleźć pudełko wpisujemy się do logbooka w pudełku, możemy wyjąć skarb a na jego miejsce włożyć coś od siebie.
Zabawa przednia, adrenalina również.
Powiem Wam, że odżyły czasy kiedy grałam w podchody, kiedy się rysowało mapy i zakopywało "pudełka dla potomności".
Ostrzegam tylko - zabawa wciąga! I czekam na wasze relacje, może ktoś wykopał pudełko ze skarbem koło swojego domu?
Ja swój pierwszy łup mam za sobą. I chęć na więcej!

Chłopackie przygody w dziewczyńskich klimatach

2011-07-11T06:49:00.003+02:00

Lubię chłopackie przygody w dziewczyńskich klimatach. Lubię jeździć samochodem. Bardzo. Najbardziej po szutrach chyba. Lubię jak bark nie dokucza i mogę prowadzić. Lubię jak jedziemy oboje i śpiewamy razem aż do zdarcia gardeł. Lubię patrzeć jak sąsiedzi huśtają się na chwytaku do traktora i mimo lat jest w tym powiew takiego wspinania się po drzewach. Lubię niedziele które nie są leniwe.
I taki stan ducha kiedy staram się oddzielić to czym przejmować się warto od tego na co wpływu nie mam!

P.S. a wracając do poprzedniego posta - Peppa na nie dalekie spacery chodzi luzem i się pilnuje lepiej niż Anuk;]

Czarny Piotruś

2011-07-07T15:10:00.003+02:00

Ostatnie dni składały się głównie z te go że pada, leje, nasuwa i inne jeszcze różne takie określenia tego co się dzieje na niebie. Nie koniecznie do napisania na blogu.
Wtedy gdy nie patrzyliśmy za okno, sprawdzaliśmy w internecie prognozę pogody.
Bo ciężkie jest życie pseudorolnika a jeszcze gorsze gdy ma się budowanie na głowie.
A kolejne dni to nowe doświadczenia - od znajomości w OSP począwszy na zdobyciu sprawności obsługiwania motopompy skończywszy;]
W międzyczasie by nie łapać doła z powodu moknącego siana i osuwającego się wykopu pełnego wody chodziliśmy na spacery.

P.S. No i teraz Czarny Piotruś zwany również Peppą jest gwiazdą internetu;]

Singer reaktywacja i co nieco o byciu eko

2011-06-26T09:31:00.006+02:00

Moja maszyna ostatnio niedomagała. W zasadzie najlepiej na nią działało ciągłe szycie, bo jak postała kilka miesięcy i została niefortunnie naoliwiona starym smarem ledwo szyła.
Wszystkie trybiki w niej pewnie się po prostu pozaklejały i jedyną szansa reanimacji była wizyta u specjalisty.
I ty mała dygresja będzie o rynku usług. W kontekście tego, ze Arkę Radom czy inną nową maszynę można mieć już za jakieś 350 zł to kwota jaką zapłaciłam za przegląd Singera i wyczyszczenie jest po prostu kosmiczna. Bo 120 zł - czyli 1/3 ceny maszyn na rynku to dużo. Naprawiałam tylko dlatego, że to "hamerycka" produkcja, porządny wypust a nie "Polski Nowy Łucznik Mejd in Czajna".
Generalnie jednak refleksja taka, że usługi są coraz droższe. Czasem taniej wyrzucić buty czy płaszcz niż naprawić. Dla mnie to straszne, w kontekście ekologicznym. Bo nowe to ropa użyta do produkcji, szeroko pojęta energia a stare którego nie chcemy naprawiać to z kolei bezsensowne śmieci.
Ostatnio sporo nad tym się zastanawiamy, dywagujemy że w zasadzie nieświadomie dokonujemy ekologicznych wyborów, kupując ciuchy w szmateksie, swoim starym rzeczom darując nowe życie - przerabiając, przemalowując, w ostateczności oddając innym. Recycling i wielorazowość szeroko pojęta.
A jak Wy się zapatrujecie na to?

Na zachętę - eko królik, totalnie recyklerski. Na zydelku z siedliska, również odnowionym w starym klimacie.

urlop po polsku

2011-06-22T06:22:00.006+02:00

Ostatnio u nas króluje żarcik, związany z tym że oboje jesteśmy dość niezależni w pracy a urlop z racji stajni jest słowem które jest nam obce już czwarty rok z kolei. Żarcik ów brzmi że żeby poczuć smak urlopu trzeba robić remont, bo wtedy będziemy wiedzieli że mamy urlop;]

Tak więc ochoczo zabraliśmy się do odmalowywania pokoju a raczej przemalowywania. Gdybyśmy na wstępie znali scenariusz to nie wiem czy Karol dałby się namówić.

Bilans mini remontu i nowa wiedza:
- 15 litrów zużytej farby - na pokój około 30m2...
- ściana rekordzistka ma na sobie 5 warstw...
- 4 dni malowania - to Karol
- 4 dni wysłuchiwania jak druga połowa przeklina swój wałek, farbę, kolor ścian, sposób spędzania czasu, ból pleców i fakt że nie zrobiłam mu czapki z gazety.
- jak się okazuje wałki są do różnych rzeczy. Nie wystarczy pójść do sklepu i na podstawie macania wałka wybrać najodpowiedniejszy. Bo potem będzie się dwa dni malowało wałkiem do fasad - a po zakupie wałka do ścian i sufitów poczuje się różnicę.
- nowe pigmenty do farb są niezłe, wystarczy zatem kupić biała farbę i zrobić samemu kolor;
- przepłaciliśmy - w tesco wczoraj widziane były 10 l farby po 5 zł za wiadro;] To by dopiero był tani remont, pomijam wejście w posiadanie wałka do fasad;]
- pokój pomalowany wygląda całkiem nieźle, tylko jest inny problem. Przez 8 lat pokój nazywany był "fioletówką" co na chwilę obecną i waniliowy kolor ścian przestało mieć sens;]

P.S. Co do chleba z poprzedniego postu - na konkurs zrobiłam swój żytni chleb na zakwasie - takim który się za każdym razem odbiera z nowego zaczynu, więc niestety bez podzielenia się zakwasem przepis sam w sobie nie ma racji bytu.

Jeszcze na koniec ogłoszenie - zostałam zaproszona na niesamowite warsztaty i proszono mnie bym podzieliła się z Wami, moze ktoś będzie miał chęć pojechać i nauczyć się sztuki tkackiej. Ja niestety w tym roku "buduję" więc z żalem odpuszczam.

Wygrana ma smak chleba

2011-06-20T09:57:00.004+02:00

Za mną udany weekend. Weekend "debiutu scenicznego" z grupą, z którą śpiewam kilka miesięcy.
Trochę tremy, trochę nerwów, nalewka, wpięte kwiaty i śmiechy chichy. Występ udany, mimo tego że większość publiczność rozgoniła szalona burza. Nie szkodzi, w strugach deszczu też można śpiewać "Pada deżdżyk pada";]
Na festynie konkurs, na nalewki, sałatki, wyrób ziemniaczany i chleb. Niewiele się zastanawiając spakowaliśmy trunek a ja upiekłam chleb.
No i wygrana zdecydowanie miała smak chleba, ba to właśnie pierwsze miejsce smakowało naszym codziennym chlebem, który na konkurs udał się nieziemsko.
Schodziłam ze sceny z dyplomem, bananem na ustach i wygranym mikserem pod pachą.
Po festynie afterparty. Zdecydowanie dla VIP-ów, sołtysi, burmistrz, starsze panie z zespołów folklorystycznych i w tym całym zgiełku MY;] Stoły uginały się od jedzenia, śpiewane toasty i pieśni ukraińskie przerywały ucztę a ja się sama w duchu śmiałam, ze w życiu bym nie przypuszczała kiedyś że będę się dobrze bawić na takiej imprezie.
Kluczem do sukcesu jak widać jest towarzystwo przy tym stole, dystans do siebie i świata i uśmiech.
I tym optymistycznym akcentem, zadzierając nos do góry z powodu bycia "królową wiejskiego chleba" kończę i życzę miłego tygodnia;]

Prezenty

2011-06-16T14:38:00.007+02:00

Lubię obdarowywać, lubię też dawać własnoręcznie wykonane prezenty.
Lubię wkładać serce w ich wykonanie, zaklinać w nich kawałek swojej miłości, szacunku i ciepła dla drugiej osoby.
Ludzie którym warto podarować taki prezent też są wyjątkowi. Bo pewnie większość się ze mną zgodzi, że nie każdy potrafi docenić i czasem zwyczajnie lepiej kupić bombonierkę.
Tym razem dla rodziców, taka przedziwna hybryda "imieninowo - dnioojcowa'.
Pomysł prosty, haftowane sztućcowniki.
Widzę oczyma wyobraźni jak pięknie wyglądają na ich talerzach, jak zasiadają do kolacji i myślą ciepło o mnie.
Na dowód tego, ze nie dopadł mnie jeszcze totalny marazm twórczy wrzucam zdjęcia.

legumina z truskawkami

2011-06-14T14:43:00.004+02:00

Klasyczny podwieczorek. Chodził za mną od rana.
W sam raz do kawy mrożonej.
Fajnie się wpisuje w nurt "truskawki w różnych formach" na innych blogach.
Miłego popołudnia!

P.S. Jadacie jeszcze podwieczorki? Czy może podwieczorek to taki twór co odszedł bezpowrotnie do lamusa?

Hula wiatr

2011-06-13T15:27:00.005+02:00

a mnie boli głowa. Jest wyraźna korelacja miedzy jednym a drugim.
Poza tym nieco chłodniej więc wyżywam się kulinarnie - ostatnio na tapecie były domowe gołąbki. Fantazja nas poniosła bo narobiliśmy ich całą gęślarkę więc myślę że spokojnie z 15 osób by się najadło;]
Korzystam też namiętnie z sezonu rabarbarowego. Ostatni pomysł to tarta z rabarbarem i budyniem. Dla mnie połączenie wyśmienite.

Tarta rabarbarowa

1 kubek mąki
1/4 kostki masła
pół szklanki cukru
1 jajko
łyżeczka proszku do pieczenia
rabarbar - w zasadzie nie wiem ile to wagowo ale z 5 grubych "patyków"
dwie torebki budyniu
mleko do budyniu - wg tego co na opakowaniu

Wyklejamy ciastem formę na tartę, nakłuwamy widelcem i podpiekamy ciasto jakieś 10 min - tak by się zarumieniło. Następnie wrzucamy na to pokrojony rabarbar, posypujemy 3 łyżkami cukru i znów podpiekamy z 10 min, wyciągamy znów, wlewamy budyń i pieczemy ostatnie 10 min.

W kuchni tymczasem rośnie ciasto na cytrynowe brioche;] a ja idę nadrabiać blogowe zaległości.

P.S. Wiecie jak wyglądał ciąg dalszy z sąsiadami? Przestali nam się odkłaniać na "dzień dobry". Bez komentarza...

pomysłowi sąsiedzi

2011-06-02T16:44:00.002+02:00

Właśnie kończę jeść kremogen truskawkowy, umieram z gorąca, na przedramieniu mam trzy pręgi zrobione pazurami przez kochaną psią łapę i wspominam ostatnie spotkanie sąsiedzkie.
Ale do rzeczy.
Wieczorne karmienie koni, udajemy się do stajni, po drodze mijamy sąsiadów znanych nam z widzenia. On, ona plus dwójka dzieci i pękata reklamówka. Nie wypraszamy z "terenu prywatnego", wszak idą prywatną drogą ale sąsiedzi i wyglądają na nieszkodliwych.
Otwieramy bramę, witamy się ze zwierzakami a Anuk na widok zbliżających się ludzi dostaje radosnej histerii, skacze na płot, merda ogonem i wyje wniebogłosy.
W zasadzie wydaje się to co najmniej nam dziwne, bo to taki specyficzny mało towarzyski pies.
Sąsiedzi podchodzą do płotu, ostrzegamy od razu przed wsadzaniem łap w płot ze względu na świnkę. Trochę czuję oburzenie sąsiadki że w ogóle miałam czelność skoro jeszcze nie włożyli tam rąk;]
No i pada pytanie które mnie zabija - że mają resztki z obiadu i że przynieśli psom i czy mogą dać... Krótko i ostro "broń boże", sąsiedzi szybko zwijają się i już ich nie ma.

A mnie ciekawi co by było gdybym ich nie spotkała. Czy po prostu bez mojej wiedzy sypnęli by swoje resztki przez płot? A może zwyczajnie radość psa wynikała z tego że ich zna i nie pierwszy raz widzi?
Powiem Wam szczerze że włos mi się zjeżył na głowie. Że ludzie moga mieć takie pomysły. Że nie biorą pod uwagę tego że pomijając to że właściciel może sobie nie życzyć to że pies może być chory?
Mnie zbulwersowało bo kupę nerwów i pół roku leczenia za nami Anuk, która miała poważne problemy gastryczne i nie wolno jej nic prócz jednej karmy.
Witki po prostu opadły.
A najbardziej jestem zła na siebie, że tak mnie zatkało że nie zrobiłam im wykładu na temat tego dlaczego NIE WOLNO karmić cudzych zwierząt bez zgody właściciela...

przelotem, śpiewającym

2011-05-16T15:41:00.004+02:00

Przelotem tu wpadam bo generalnie życie stoi na głowie. Akcja budowa pochłania, do tego natłok spraw urzędowych i trochę czuję się jak w komedii pomyłek. Już nic mnie nie jest w stanie w żadnym urzędzie zdziwić. Nic, po prostu nic. Nawet to że by dostać jeden papierek muszę pójść do 5 innych urzędów i stamtąd dostać papierki - okazując przy tym 10 kolejnych;]
Plus tego taki że niedługo będę wyedukowana na maksa i będę mogła hobbystycznie założyć punkt porad dla ludności jak poradzić sobie z debilizmami polskiego prawa nie biorąc przy tym Persen Forte.
P. S. tak na marginesie nic tak nie zabija urzędnika jak kompetencja i pozytywne nastawienie;]

Poza tym trochę szyłam ostatnio, ale generalnie aktywności rękodzielnicze w odwrocie bo zwyczajnie nie ma czasu.
Do tego po raz pierwszy nie czuję się jak w maju co roku.
Bo maj dla mnie zawsze był synonimem uczestnictwa w kulturze, bo Dni Sztuki Współczesnej, bo Uroczysko, bo coś się zaczyna dziać.
W tym roku niestety okrojone to dość mocno, po pierwsze z powodów o których pisałam wyżej, po drugie bo coraz trudniej jest znaleźć coś co będzie po prostu fajne w odbiorze. Zwłaszcza że sztuka zmierza w kierunku tego że im bardziej coś niezrozumiałe i pokręcone tym bardziej "wypada" na to pójść...
A fajne może być na przykład śpiewanie;] Swoją drogą niesamowita akcja. Wpaść na pomysł by ludzie zaśpiewali razem. Proste i banalne w zasadzie. Każdy dostaje tekst, śpiewamy najpierw po linijce a potem całość by wybrzmiała jak głosy naszych babek w przeszłości.
Ale dusza aż się radowała i myślę że nie tylko moja.
Zapraszam zatem do obejrzenia filmu ze Śpiewającej Masy Krytycznej, autorstwa Ewy Zwierzyńskiej.

P.S. 2. Ciekawa jestem ilu osobom radowała się dusza słuchając tego:D

Wesołych Świąt!

2011-04-23T19:39:00.004+02:00

Staropolskim obyczajem,
dużo szynki życzę z jajem.
Niech zające i barany
pospełniają Wasze plany.
Święta to jest czas wyżerki,
porzućcie wszystkie swe rozterki.
Niech to będzie czas uroczy,
życzę wszystkim miłej Wielkanocy :)

Ależ tu kurzu!

2011-04-14T15:26:00.010+02:00

Blog pokrył się warstwą kurzu. Ale to normalna kolej rzeczy, kiedy życie codzienne nabiera tempa i rumieńców. Dzieją się różne rzeczy a terminy gonią. Wtedy ostatnia rzecz jaka przychodzi do głowy to pisanie notek. A zdjecia powstają między kawą, setką telefonów a gotowaniem jajek na warsztaty.

Co u mnie? Generalnie przedbudowlane zamieszanie. Ale w tym wszystkim znalazłam chwilę by "popisać" pisanki na warsztatach w Skansenie. W zasadzie pisanki tradycyjne są w moim domu od zawsze, pamiętam jak babcia misternie nakładała wosk na jajka a ja zazdrościłam jej wprawnej ręki i gryzmoliłam swoje krzywulce.
Na warsztaty poszłam, bo czułam, że inaczej w tym roku nie znajdę na to czasu. A poza tym popatrzeć na kobiety robiące to od kilkudziesięciu lat to też nie lada frajda.
A niektóre prace to małe dzieła sztuki!

Z własnych jestem też zadowolona, ba, dostałam komplement od "mistrzyni z Lipska", że spokojnie mogłabym w konkursie startować;]

A jak u Was temat pisanek wygląda? Kiedy malujecie jaja? Czy to raczej dodatek do świąt czy cała ceremonia?

P.S. Jeśli chodzi o ciastka z poprzedniego postu - to zagniotłam zwyczajne kruche ciasto - jak do szarlotki np., dodałam wanilię i na "oko" sypnęłam kwiat lawendy. Nie odmierzałam nic;]

P.S. 2. Zapraszam do odwiedzenia bloga Karola klik, a na zachętę wrzucam;]

oszukując zmysły czyli kwiaty w kuchni

2011-03-25T12:38:00.002+01:00

Lubię takie zrywy kuchenne. Takie chwile gdy przez głowę biegnie myśl by coś upiec. Tak nagle, w zasadzie bez powodu. To stan który jest nieprzewidywalny, stan którego nie da się wywołać. Przychodzi samoistnie i w zasadzie ostatnio nie czułam się tak bardzo długo.
Zawsze ulegam gdy czuję ten zew. Dla mnie to jeden z synonimów tego, że jestem szczęśliwa i jest mi w danej chwili dobrze.
Pół godziny w kuchni i zagadka dla Karola. Z czym są ciastka. Mimo wielu prób nie zgadł. Lawenda w kuchni? W życiu by nie wpadł na to.
Tymczasem pachnie cały dom, ciepłą mieszanką wanilii i lawendy.
A miałam nie jeść słodyczy...

lewitując na dachu mojego świata

2011-03-18T12:40:00.006+01:00

Jest takie miejsce cudne. Dla jednych może kraniec świata. Dla mnie początek mojego. Mojego nowego. Wielkie grodzisko będące dachem tego świata a stamtąd zapierający dech w piersiach widok.
Generalnie zgodnie z przypuszczeniami przyszła wiosna i życie nabrało tempa. Tempa które mnie przeraża, które powoduje że odwiedzam wasze blogi raz w tygodniu i mało piszę u siebie.
Ale to dobrze, że w pogoni za marzeniami wpada się w taki wir.
Wczoraj w tak zwanym międzyczasie trochę łażenia "po krzakach", "pogoń" za klangorem i próby złapania żurawi w kadr. Dzień męczący, gdzie wysmagani przez cały dzień wiatrem padliśmy o 20.
Ale cudnie jest. I tego Wam też życzę.

wspomnienia

2011-03-05T16:23:00.006+01:00

W zasadzie czasem w życiu jest tak że coś co posiadamy lubimy, przywiązujemy się do tego. Potem przychodzi moment że się tego pozbywamy, bo potrzebna gotówka na coś innego, bo na dany moment posiadana rzecz wydaje się nam całkowicie zbędna, a przecież nie o to chodzi by gromadzić stosy niepotrzebnych sprzętów.
Ja mam dość racjonalne podejście do tego zagadnienia - jeśli coś mam a nie używam - pozbywam się. I tak też było z 5-6 lat temu z aparatem.

Dawno dawno temu strasznie marzyłam o lustrzance. I to marzenie spełnił mi tata. Kupił mi za granicą aparat Yashica, trzy obiektywy w kanciatej torbie którą wyłożyłam przewrotnie czerwoną flagą z sierpem i młotem;] Uwielbiałam nią robić zdjęcia, uwielbiałam "długi" obiektyw, obdrapałam ją z okleiny bo taka podobała mi się bardziej.
To z nią biegałam na zdjęcia z Karolem, on niósł w nieśmiertelnej szaro - niebieskiej torbie swojego analogowego Nikona, ja w czarnej "dermianej" Yashicę.
A potem przyszła era cyfry. I każdy z nas nie bez żalu wtedy pozbył się swojej lustrzanki.
Ja żałować zaczęłam niedawno. Karol oferował mi ze odda mi swojego lustrzanego Ricoha, ale to nie to samo. Nie ma tych samych wibracji.
Okazało się, że jednak akurat paradoksalnie można cofnąć czas.
Znalazłam taką samą obdrapaną z okleiny, taką "moją". Wszak z jednym obiektywem, nie tym ulubionym. Ale poczułam powiew wspomnień. Które za tak niewiele dało się odkupić.
Czy żałuję tego ze wtedy się jej pozbyłam? W zasadzie myślę sobie że gdyby leżała w domu dziś nie wróciłabym do niej z takim sentymentem, nie bawiła nią z takim namaszczeniem. Żałuję najbardziej optyki - bo dziś będzie ją ciężko odkupić.
I tej kanciatej torby wyściełanej flagą.

P.S. A jelenie mi zjadły nakładkę na wizjer;]

gofry

2011-03-01T19:07:00.003+01:00

W zasadzie zastanawiam się czasem czy też macie taka przypadłość - jak oglądacie film w którym bohaterowie coś jedzą macie ochotę na to samo?
Bohaterowie serialu który "katuję" namiętnie jedzą gofry. W związku z tym i mi się zamarzyły. Pożyczyłam gofrownicę, znalazłam przepis i mam w zasadzie jedno zdjecie tylko i to nadgryzionego gofra. Takie dobre były.

Przeszukajcie więc swoje szafki, zapytajcie sąsiadki, pewnie w wielu domach są jeszcze takie oldskulowe gofrownice!

Gofry
2 szklanki maki
2 szklanki mleka
1 łyżka proszku do pieczenia
szczypta soli
1/3 szklanki oleju
2 jajka - rozdzielamy żółtko od białka
opcjonalnie dodać cukier - ja dodałam 4 łyżki jak już połowę gofrów usmażyłam;]

Rozgrzać gofrownice. Wszystkie składniki oprócz białek ubijamy. Białka ubić na sztywna piane ze szczypta soli i delikatnie połączyć z masą. Piec około 3 minut.
Z tej porcji wyszło 12 gofrów, z czego 2 pierwsze nieudane zje Świnka Peppa;]

No i warto pewnie zawczasu przygotować bitą śmietanę, owoce, i inne cuda. Ja wybrałam wersję prostą czyli konfitura malinowa i szklanka mleka

zaklinam wiosnę

2011-02-24T17:29:00.003+01:00

bo mam już dość tej zimy. Dość -20, dość szczypiącego mrozu, derek końskich. Chcę by było zielono, by wychodziły piegi na twarzy a włosy fruwały na wietrze.
W działaniach w zasadzie marazm, oglądam seriale, gotuję, piekę ale nic nowego.
Po prostu czekam na lepszą pogodę a tymczasem czuję przesilenie mimo że za oknem mroźna zima.
Więc jem szpinak, mam znów blond włosy. Kupiłam nasiona i będę je siać.
I czekam, w zielonym.

P.S. Wygrałam cudny pasek w a-lab;]

Ryba wpływa na wszystko;]

2011-02-16T14:25:00.011+01:00

Tak mówili w kampanii społecznej. Więc wiedziona tym tropem wymyśliłam walentynkową atrakcję. Będziemy robić sushi!
Generalnie pomysł był z kosmosu bo nie miałam pojęcia jak się do tego zabrać. Ale magia internetu sprawiła że uzbrojona w listę produktów wyruszyłam do sklepu. Sushi for dummies, tak właściwie powinna się ta koncepcja nazywać. A jak się okazało to co na filmikach wygląda banalnie w rzeczywistości dalekie jest od "proste, miłe i przyjemne" a efekt odległy od ideału.. Ale nic to! Romantyczna kolacja z winem udała się i było cudnie! Ofiar brak, jedyne rany odniósł Karol który wsadził palce jak kroiłam sushi więc świętował z odświętnym plastrem w żyrafy (nie żeby te z Hello Kitty się skończyły;)

Dzis dla odmiany moje myśli zaprzątał łosoś. Jak to pięknie brzmi:D
No i efektem tych rozważań były pierogi z łososiem.
Jakby ktoś miał chęć podaję przepis

Pierogi z łososiem
ok. 30 sztuk - na 4 osoby
Ciasto jak na pierogi - czyli mąka pszenna i ciepła woda, ociupinkę soli, zagnieść na sprężyste ciasto.
Farsz
opakowanie fety
30 dag wędzonego łososia
jajko
pieprz

łososia drobno posiekać, połączyć z pokruszoną fetą, dodać jajo, popieprzyć - nie solić bo jest wystarczająco słone!

Wycinać kółka, nadziewać, lepić. Gotować w wodzie jakieś 7 min od wypłynięcia - można wody nie solić.
Podawać okraszone masełkiem i posypane koprem.

Tak więc wygląda na to ze ten tydzień jest pod znakiem ryb.
Pozdrawiam i życzę smacznego!

P.S. po dzisiejszym dniu zapragnęłam posiadać wałkowarkę do KitchenAida, jeśli ktoś się zastanawia czy warto kupić sam mikser - warto bez dwóch zdań, ciasto na pierogi tez zrobił perfekcyjne!

Magia starych gier

2011-02-14T06:46:00.016+01:00

Dziś Walentynki i ten post w zasadzie niejako się z tym wiąże. Post w kategorii "koncepcje spędzania wolnego czasu".
Czasem mam takie dni kiedy nie mogę patrzeć na telewizję, dni kiedy nie mam ochoty czytać książek ani siedzieć przy komputerze. Wczoraj dostałam propozycję - pograjmy w domino! I powiem Wam, że dawno się tak nie bawiliśmy fajnie. Przypomniałam sobie nasze randki jak siedzieliśmy w ramach wagarów w Kawiarni Lalek, piliśmy kawę i graliśmy w "Świnki". Gra na zasadzie kości, tyle że rzucało się małymi świnkami i za konkretne ułożenie - boczki i inne świeżynki były punkty.
W ramach poszukiwań znalazłam tez nasze stare Bingo a Karol wykopał z czeluści piłkarzyki jeszcze z dzieciństwa.
Przed nami jeszcze poszukiwania Scrablle w wersji DIY, które koniecznie muszę Wam pokazać!
Więc może w ramach dzisiejszego święta warto po prostu kupić butelkę wina i wyciągnąć stare gry?
Pozdrawiam ciepło w zimowe -16!

P.S. pytaliście w poprzednim poście o zdjęcia - w domu mamy ciemnię ale nigdy nie robiliśmy tam koloru.

kleję i wycinam

2011-02-10T10:16:00.008+01:00

a w przerwie obdrapanymi paznokciami ładuję kolejną kliszę.

Zupełnie nie mam pojęcia o zasadach jakimi się rządzi scrapowanie, zatem zupełnie dowolnie i fristajlowo. Chociaż dużo kleju idzie;]
W zasadzie założenie jest by powstał album, trochę odkurzający stare klimaty ale zawierający również zdjęcia z fiszaja.
Zapraszam zatem o obejrzenia kilku stron! Nie wszystko jest jeszcze gotowe, wytłaczarka niestety jest jakaś spsuta. brak czasem podpisów ale i tak zabawa pyszna!

A co poza tym? Właśnie zaraz jadę odebrać odbitki z supraskiego wypadu.
Jestem zadowolona!

P.S. zdziwiłam się że klej jest taki drogi!

Wyzwanie Art Piaskownicy

2011-02-07T16:47:00.002+01:00

Wyzwanie Art Piaskownicy
Po raz pierwszy
fotoLIFT #5 - w walentynkowym klimacie

a to liftowana praca

w oczach Karola

2011-02-06T19:04:00.008+01:00

Rano wstałam prawie jak nowa. Potem usłyszałam ziębę i rozmarzyłam się wiosennie.
Przebłysk lepszej formy wykorzystaliśmy na zdjęcia. Zachęcona słońcem namówiłam Karola by pojechać na chwil parę pocykać. Zanim włożyłam rękawice jeszcze połknęłam pyralginę;]
Każdy ze swoim aparatem i swoją wizją, fajnie, jak kiedyś za szczenięcych lat. Choć inaczej niż kiedyś, nauczyłam się że Karol robi mi zdjęcia, nauczyłam i przyzwyczaiłam, choć kilkanaście lat temu krzyczałam że nie chcę.
Wrzuciłam na pasku bocznym linka do bloga Karola, zapraszam do jego krainy, rozgośćcie się i zaglądajcie!
Zatęskniłam też za aparatem który kiedyś miałam...

P.S. Scenka z dziś - jedziemy samochodem przez wioskę, krzyczę ooooo zoooooobacz! bażant! na co mój chłop mówi mi - a ja myślałem że kura;]
P.S. 2. Jak wróciłam dofaszerowałam się aspiryną ale głowa nadal ćmi, liczę więc na to że jutro będzie już ok...

60/90

2011-02-05T17:44:00.002+01:00

Dwanaście godzin i trzy tabletki temu obudził mnie wyjący wiatr. Wiatr i ulewa, zegar pokazywał że dochodzi szósta rano. Głowa pełna była planów, film z mamą, klejenie i wycinanie. Murzynek z jabłkami.
Tymczasem miewam takie dni upiorne. Gdy jedyne co pomaga to zasłonięte rolety, zimna mokra chustka na głowę, cisza i spokój. Bo tabletki pomagają wtedy średnio. Dziś walczyłam 8 godzin.
Po nich wstałam ledwo żywa a ciśnieniomierz wskazywał 60/90.
Siedzę więc zamotana w koc, próbuję ożywić się kawą i myślę o tym że w końcu jutro też jest dzień.
Chociaż filmu z mamą już nie będzie:(

Project Lomo

2011-02-02T11:27:00.007+01:00

Obiecywałam wam ze napiszę o nowym pomyśle.
Pomysł pojawił się niespodziewanie, w jakiś sposób nawiązuje do przeszłości.
Ale po kolei, teraz sporo osób bawi się w scrapbooking - jak podrążyłam, poszukałam okazuje się że scrapuję od zawsze. Wklejam zdjęcia, ozdabiam, opisuję. Podarowuję w formie prezentów.
Przyszła koncepcja by odkurzyć wspomnienia, odkurzyć też temat zdjęć kliszowych.
I jakoś wszystko spoiło się w jedną całość. Bo zdjęcia to wielka pasja, nie tylko Karola ale też moja. Pasja którą zaraził mnie mój wtedy jeszcze chłopak. To on wprowadzał mnie w tajniki fotografii, to z nim chodziliśmy na zdjęcia i marzliśmy w ciemni na strychu robiąc odbitki. W sumie już historia ale mam za sobą wygrane ogólnopolskie konkursy foto, wernisaż i wystawę w Rotterdamie, zdjęcie w "Pozytywie" itd;]
A potem nadeszła era cyfry;] No i chcąc nie chcąc aparat jest bardziej tego kto jest bezspornie lepszy w "te klocki", ja cykam rzadko i czuje niedosyt. Poza tym nie lubię się dzielić;]
Stąd pomysł by powrócić do zdjęć inaczej.
Projekt Lomo to będzie projekt scrapowo - zdjęciowy. Pewnie odstający poziomem od scrapów jakie obecnie tworzą dziewczyny. Ale nie szkodzi. Jestem otwarta na sugestie i na rady co i jak!

P.S. nawet nie zgadniecie co wczoraj wieczorem robiłam! Byłam na warsztatach śpiewu białego i było wspaniale! gwoli wyjaśnienia klik

określić się, otagować, zaszufladkować

2011-01-30T18:05:00.004+01:00

Jakiś czas temu dostałam odpowiedź z jednego z miejsc w sieci typu "galeria", że w zasadzie to robię fajne rzeczy "zapraszamy ale określ bardziej jednolicie swój styl".
W zasadzie zastanawiam się skąd taka chęć do posiadania w swojej armii wąsko wyspecjalizowanych twórców. Zawsze mi się wydawało że to wszechstronność jest w cenie. Nie lubię wąskich działów, szufladek i etykiet. Dziękuję zatem, ale nie skorzystam. Nie będę udawać ze robię mniej niż robię. Nie czuję dysonansu między szyciem Wróżek Zębuszek a dłubaniem linorytów i tkaniem, w moje głowie malowanie drewniaków i złomiarske rękodzieło komponują się doskonale.
Lubię poznawać nowe, eksperymentować i cały czas poszukiwać. Czuję ze póki poszukuję to jest dreszczyk. Specjalizacja prowadzi do tego że to co robimy przestaje być "sztuką" a zaczyna być "rzemiosłem". Póki się uczymy, poznajemy, odkrywamy nowe techniki póty jest zabawa. Perfekcjonizm zionie dla mnie nudą. Napisałam "sztuką" trochę z przekory. Nie czuję się artystą, nie określam się jako "zdolna i utalentowana niesłychanie".
I właśnie w ramach przekory zaczynam kolejny P R O J E K T.
I to wcale nie znaczy że nie będę za trzy dni szyć kolejnego patchworku - ba mam nawet piękne nowe tkaniny i wizje. Po prostu, w sercu chwilowo coś innego gra. A życie jest za krótkie by nudno żyć.
Na koniec wycinek mojej przestrzeni małej, wycinaniowo - klejaco - farbowej.

P.S. Anuk ma się dobrze, szwy zdjęte i troluje w stajni. za to dużo kciuków proszę zaciskać za Holdę. Bardzo się przydadzą!

I eat glitter for breakfast, lunch & tea

2011-01-27T14:28:00.008+01:00

Od dziecka. I pewnie stad ta miłość do różowego, za dużo różowych chipsów zjadłam za młodu.
Ale powiem Wam lepiej, dobrze mi z tym. Poranna porcja brokatu przyjęta.

Przyszła "kicia". Nazwana przez Neli tatę "różowym szczęściem". I tu brawka dla pewnego wujka i taty za to że się spisał na medal!
Cudowny jest, bajeczny i obrzydliwie różowy. Mikser ma się rozumieć. Jedyne rozgrzeszenie ze kupując ten kolor wspiera się walkę w rakiem piersi.
Wczoraj został rozdziewiczony, zagniótł pięknie chleb. Bajka, brokat i róż.
P.S. Warto pisać listy do Mikołaja, nawet jak ma obsuwę czasową;]

Co poza tym? Pomarańcze.
Scenka z wieczora - chcesz pomarańczę? Nie rusz, jutro rano będzie światło i zrobimy im zdjęcie!
Pachną na pół pokoju. Bo one nie są zwyczajne, dostałam od Neli. Prosto z greckiego ogrodu.
Pachną marzeniami.

A myśli płyną swobodnym strumieniem

2011-01-24T15:56:00.005+01:00

w tempie do tysiąca na minutę. Niczym nie skrępowane wizje tego co można zrobić. Czuję że aż mi para z uszu leci!
Ale dostrzegam same plusy. Twórczość radosna kwitnie, Anuk prawdopodobnie od środy wraca do stajni, konsultacje weterynaryjne potwierdziły moje przypuszczenia że można to zrobić po 7 dniach. Tymczasem złapaliśmy w miarę niezły rytm - Kruszyna w dzień ma półkolonie w domu i szaleją a w nocy umordowana Anuk śpi. Choć praktyka nieco rozmija się z tym "śpi".
A tymczasem nowe "wytwory".

A królik z postu niżej zamieszka u mojej mamy, cieszę się że się jej spodobał!

P.S. Dopisuję bo widzę że są wątpliwości to Wróżka Zębuszka a z tyłu ma kieszonkę na ząb!

Wariatkowo c.d.

2011-01-22T19:57:00.005+01:00

Dalej siedzę w domu z psem lub psami. W zależności od dnia i pory. Wczoraj Kruszynka nocowała, choć skończyło się na tym ze oba psy z Karolem spały w jednym pokoju - on ma znacznie głębszy sen niż ja i potrafi zasnąć bez problemu nawet jak jeden pies spaceruje a drugi sapie miarowo waląc ogonem w podłogę.
Wracając do tematu sterylizacji - słabo już pamiętam sterylizację Kruszyny, wiem że była w zdecydowanie gorszej formie bo i zabieg był poważniejszy i nagły bo było zagrożenie życia bo doszło do wypadnięcia macicy. Więc dochodziła do siebie dość długo, była w domu bardzo spokojna. Anuk dla odmiany dziś skakała przez krzaki porzeczek w sadzie, tarzała się w śniegu i gdyby nie kubrak pooperacyjny to nikt by nie dał wiary ze cokolwiek jej dolega.
Ja 24 h w domu, tylko tyle co z psami wychodzę. Auto chwilowo mam nadzieję unieruchomione, ale jest nieźle bo jest po podłączeniu do komputera i zdiagnozowaniu - oby okazało się to trafne.
A ja staram się wykorzystać twórczo dane mi "uwięzienie", tworzę, sprawdzam jak się rysuje na tablecie i załatwiam zaległe sprawy - jak wysyłanie zgłoszeń do galerii internetowych. Na razie można moje prace kupić w Artstacji, Wylęgarni na razie nie ogarnęłam - jak ktoś ma już wprawę proszę o porady. No i generalnie ciekawa jestem waszych doświadczeń, czy warto współpracować z tego typu miejscami w sieci.
Pozdrawiam twórczo i kreatywnie!

o psach i konsekwencjach zmiany stylu życia

2011-01-20T07:33:00.003+01:00

Wczoraj w końcu przyszedł dzień zaplanowanej od dawna operacji sterylizacji Anuk. Trochę czarno to widziałam, bo to nie lada wyzwanie dla nas.
Anuk od małego mieszka w stajni, jej domem jest buda wyścielona słomą, rytm dnia wyznacza sobie sama wraz z Kruszyną, pije z wiadra, chodzi swoimi ścieżkami. Nie wiedzą obie tak naprawdę co to znaczy być grzecznym w domu, że nie pija się z sedesu a jak się widzi w dachowym oknie odbicie swoje nie trzeba z nim się obszczekiwać.
Tymczasem reżim pooperacyjny nakazuje zabrać psa do domu. Zawsze się śmieję że moje psy mają jeden rozum na pół i generalnie dobrze się czują tylko w tandemie. No chyba że Kruszyna daje nogę, wtedy zasadniczo koleżanki nie potrzebuje. A tak to papużki nierozłączki.
Po operacji gdy Anuk zaczęła się wybudzać w domu zaczęło się też wycie. We wszystkich możliwych tonacjach, wycie przeszywające już nie tylko serce ale i uszy pewnie w okolicznych domach.
Więc szukałam ratunku i oparciu w Karolu wtórując Anuk, by nam przyprowadził do domu drugie tandemowe "pół".
W międzyczasie się Anuk rozbudziła na dobre, i zaczął się sajgon na dwa psy. Przy czym Kruszynka tylko w stajni w kontraście z końmi wydaje się małym psem. W domu to monster;] Z ADHD, skaczący po łóżkach, sapiący i strącający nosem co się da.
O 21 nawet się udało towarzystwo zamknąć w pokoju z zakręconym ogrzewaniem, ale nasza radość trwała niedługo. Po dwóch godzinach Kruszyna postanowiła szczekać, bo wieś szczeka. A jak wieś szczeka znaczy ze powody są i żadną miarą nie dała się uspokoić. A w domu powodów do stróżowania więcej było, bo każdy przejeżdżający ulicą samochód potencjalnie trzeba obszczekać.
Tak więc została odprowadzona do stajni by mogła pilnować po swojemu.
Tymczasem Anuk przeżywała rozterki serca że została sama i chodziła popiskując.
Po półtorej godziny gorzkich żali postanowiła ze jednak pójdzie spać.
O pierwszej obudziło mnie miarowe stukanie - właśnie konsumowała kabel antenowy...
A rano nie mogliśmy jej znaleźć.
Schowała sie bowiem w szafie Karola, a jak w końcu wyszła stamtąd okazało sie że przednia część kubraczka pooperacyjnego została zjedzona do połowy.

Zniszczeń w szafie na razie nikt nie oszacował a ja naiwnie wierze że nie ma takowych.
Pozdrawiam z domu wariatów.
P.S. Szwy zdejmują psu po 10 dniach dopiero...

pierwsze koty za płoty

2011-01-15T19:21:00.012+01:00

Spróbować sił w patchworku - to było wyzwanie które chodziło za mną już jakiś czas. Względnie niewielka forma, bym nie spasowała na etapie wycinania kwadratów. Zabawa bajeczna, i jakoś udało mi się dobrnąć do końca dzięki wskazówkom Maryny - wielkie uściski ślę w tym miejscu dla Niej!

Najfajniejsza jest praca koncepcyjna, rysowanie, planowanie, układanie. A najtrudniejsza dla mnie część ostatnia, czyli przyszyć "plecy" i zrobić z nich lamówkę. Generalnie jest w nim pewnie pełno niedociągnięć ale cieszę się jak na niego patrzę, bo szczerze powiedziawszy chyba nie wierzyłam sama że jestem w stanie to uszyć!
Marzy mi się uszycie narzuty do sypialni ale to już duże wyzwanie przy łóżku szerokim na 2,2m...

A jak wam podoba się "mój pierwszy patchwork"?

nowa dostawa na

2011-01-15T11:59:00.000+01:00

http://klamociarnia.blogspot.com/

A nowa notka niebawem;]

ludzie z Biedry

2011-01-10T11:32:00.006+01:00

Podczas spotkania towarzyskiego z przyjaciółmi pojawił się temat sklepów. Nie pierwszy raz zresztą. Potwierdzono że dobre są pestki z Biedronki a pasjami objadamy się chrupkami z tego sklepu, czasem zwyczajnie jadąc tylko po nie. Ja wspominam przepyszne lody bakaliowe - szkoda ze tak krótko były w asortymencie.
Ja i moi przyjaciele jesteśmy normalnymi ludźmi, robimy zakupy w dyskontach, hipermarketach, czasami wpadamy do delikatesów. Nie robimy się bordowi mówiąc że chodzimy do Biedry czy Tesco, nie podniecamy się zakupami w Piotr i Paweł czy w Bomi. Wszak sklep to tylko sklep, a swoje ulubione produkty można kupić w Auchan czy w wiejskim sklepie.
Ja wiejskie też lubię, choć nie lubię w nich płacić 2 razy tyle za produkty bo sklep żeruje na zarobku na ludziach z "nowych domów", ale lubię jak pani się uśmiecha nawet jak wpadam tam w ciuchach ze stajni, lubię że pamięta że ostatnio Karol chciał podpiwek i jak tylko się pojawia informuje go o tym.

Temat nie wziął się znikąd. Przyjaciel podesłał mi artykuł, rewelacyjny zresztą. Zachęcam i was do przeczytania.

http://wyborcza.pl/1,87648,8892224,Gorzki_smak_piwa_VIP.html?as=1&startsz=x

Ja po przeczytaniu struchlałam. Że są takie "goldy", że wybiera się sklep tylko dlatego ze wypada w nim robić zakupy.
Błogosławię Pana że nie muszę sie wśród takich ludzi obracać, przyjaźnić i kupować 15 plasterków szynki by było o czym rozmawiać i co wspominać;] Bo na naszych spotkaniach i przy samej herbacie tematów i dobrych wibracji nie brakuje.
P.S. Wiedzieliście że papier toaletowy może być wyznacznikiem statusu społecznego.
A ja zawsze myślałam ze służy on do podcierania tyłka;]

tchnienie wiosny

2011-01-08T10:52:00.004+01:00

Dziś rano w stajni poczułam tchnienie wiosny. W sumie pewnie za sprawą odwilży, ale powietrze tak pachniało dziś inaczej, mały pies zostawiał na czarnych spodniach swoje futro więc coś jest na rzeczy.
W zasadzie to czekam na wiosnę z wielu powodów. Jednym z bardziej prozaicznych są wycieczki za którymi tęsknię. Wycieczki z prowiantem, zwiedzania, łażenie po lasach, łąkach. Wiosna to też sobota na siedlisku, z kocem gdy ziemia już "ogrzmiona", leniwe chwile nad lekturą "Wysokich obcasów".
Dziś rano Karol mi przywiózł wiosnę ze sklepu. Piękne tulipany i "Wysokie obcasy". Odetchnęłam więc głębiej, wywietrzyłam pokoje, z dekoracji świątecznych zostawiłam tylko choinkę.

I zaklinam, bardzo mocno wiosnę! Z powodów banalnych i nie!

jak jest zima to musi być zimno

2011-01-06T09:55:00.004+01:00

Ale na początek, gwoli sprostowania. Anuk to ta srebrzysta suka, nie wpadłam na to by w poprzedniej notce to objaśnić. Bo dla mnie to takie oczywiste że pies łapie w locie myszy;] Nawet ślepy na jedno oko;] Ale ja mam dziwne psy, większa suka - Kruszyna lubi owies a jak była mała długo myślała że jest koniem;]

Poza tym szyję namiętnie, bałagan okrutny, cały pokój w materiałach.
Za oknem cudna pogoda, zaliczyłam już poranny spacer z psami, Karol zabawę z Czaplą.
Miłego dnia życzę!

w zasadzie to humoru brak

2011-01-04T19:00:00.004+01:00

Ale i powód jest.
Potwierdziły się nasze obawy że Anuk nie widzi na jedno oko, nieodwracalnie. Prawdopodobnie pourazowo - choć urazu nikt nie widział, aczkolwiek równie dobrze może to być kwestia genetyki. Można próbować operować ale generalnie operacja jest mocno ryzykowna i nie gwarantuje poprawy.
Niby nie ma powodu do histerii bo doskonale sobie radzi z polowaniem na myszy - np skok z trzech metrów na mysz i złapanie jej w locie.
Ale smutno tak jakoś, paskudny początek nowego roku...

P.S. ktoś kiedyś pytał o mopa, przypomniałam sobie właśnie. Mój jest najzwyczajniejszy i najtańszy, Clean Maxx się zwie, ma nieobracaną główkę.

Po prostu

2010-12-31T14:10:00.002+01:00

Nie będzie podsumowań, bo będą ciekły łzy. Czego ja sobie życzę? Aby wszystko się poukładało, wyprostowało a to co zaczęte zakończyło.
Trochę z niepokojem myślę o 2011 bo czuję przez skórę, że to będzie rok wielkich zmian ale też ciężki rok.
Życzcie mi zatem spełnienia marzeń i siły by je udźwignąć!
A ja Wam życzę byście byli szczęśliwi!

królestwo za linijkę

2010-12-30T16:39:00.005+01:00

Lubię nowe pomysły, wyzwania. Czasem sobie myślę, że tak długo jak długo będę miała "nowe sitka na kołeczek" tak długo będzie znaczyć ze żyję i mam się dobrze.
Nowe projekty są fajne, zwłaszcza że zwykle są dokańczane. Zwykle, nie zawsze;]
Teraz patchwork chodzi po głowie, choć myślę że będzie to dalekie od klasyki gatunku. Trochę aplikacji i takich tam fiu bździu. Od razu mówię że jeszcze nic takiego nie robiłam, będzie wesoło.
Z kategorii "życiowych" to mina mojego męża dziś była bezcenna dwukrotnie. Raz gdy kupowałam linijkę do wycinania nożem krążkowym i usłyszał cenę a drugi raz gdy zostałam przyłapana na gorącym uczynku wycinania kwadratów z jego ulubionej serwety;]
Tak więc miłe panie wszelkie rady potrzebne i mile widziane.
Wycinam 15x15 - ok czy powinien być zapas?

P.S. żeby nie było, że jestem wredna - serweta miała poplamioną lamówkę;]

święta o smaku ostrokrzewu

2010-12-26T14:16:00.007+01:00

Jak tam się trzymacie po obżarstwie świątecznym?
Ja ledwo ledwo. Święta cudowne, szkoda że takie krótkie. Święta rodzinne, bardzo. Święta ciepłych życzeń dla nas.
Dla mnie każde święta maja swoje królowe stołu. Nie w każde święta uwielbiam to samo. W tym roku zdecydowanie to były paszteciki z kapustą i grzybami mojej mamy, galareta, moje grzybki z cebulką i kisiel. W tym roku obżarstwo zdecydowanie mniej słodkie.
Święta miały też smak yerba mate ale to dłuższa opowieść.
Pewnie każdy z was ma takie smaki w głowie, choć smaki to złe określenie, raczej wizje smakowe czegoś co by chciał spróbować. Choć smak to jedno a pociągająca oprawa to drugie. Bo tak właśnie sobie magicznie wyobrażałam picie yerby.
Do zakupienia zestawu były już kilkakrotne przymiarki ale cena odstraszała. Bo ciężko zaryzykować zakup jeśli nie wie się czy coś się lubi, w sumie z tykwy mógłby być ładny pojemnik na ołówki... Ale z drugiej strony jak spróbować jeśli dobrej herbaciarni w okolicy brak?
W Wigilię rano robiąc ostatnie zakupy natknęliśmy się na zestaw. Kupiliśmy od siebie dla nas;] A po wigilijnej wieczerzy zrobiliśmy wraz z moim tatą ceremonialne picie, aczkolwiek w porcelanowym kubku. Mama patrzyła na nas dość osobliwie jako sceptyk picia wynalazków. Pierwsze parzenie i wrażenia całej trójki o nowym smaku. Dziwny i długo wyczuwalny po połknięciu. Mocny i gorzki, ale z drugiej strony niosący za sobą obietnicę że następnym razem będzie lepiej. Jak w życiu.

Kolejny dzień nie mogliśmy napić się bo jak każdy magiczny obrządek i to wymagało ceremonii. Wujek google mówił że przygotowanie tykwy zwie się curado, by była szczelna, gładka wewnątrz i "nasiąknęła duchem naparu";]
Kolejne dzisiejsze parzenie już zupełnie inne. Wyczekane, pobudzające. Fajne nowe doznanie, choć myślę że na początek chyba warto jednak kupić jakiś lżejszy gatunek smakowy.
Tak więc między makowcami, szczupakami, tatarem i tortami nasze święta miały smak ostrokrzewu paragwajskiego.

Wesołych Świąt!

2010-12-25T09:58:00.002+01:00

Najserdeczniejsze życzenia: Cudownych Świąt Bożego Narodzenia Rodzinnego ciepła i wielkiej radości,
Pod żywą choinką zaś dużo prezentów, A w Waszych pięknych duszach wiele sentymentów.
Świąt dających radość i odpoczynek, oraz nadzieję na Nowy Rok, żeby był jeszcze lepszy niż ten, co właśnie mija.

Pischinger czyli jak pogodziłam się z Makłowiczem

2010-12-19T17:18:00.005+01:00

Nie lubię Makłowicza. Wkurza mnie, drażni, irytuje. Co niedziela Karol miał swój rytuał, oglądał Cejrowskiego a potem Makłowicza a mnie doprowadzał do szewskiej pasji. Nie lubiłam tych jego pseudo kulinarnych programów, uważałam ze nie umie gotować a jego bajanie nie było aż tak pasjonujące bym musiała to oglądać.
Karol wręcz przeciwnie, lubił, oglądał, testował nowe smaki w naszej kuchni i przy jakiejś okazji dostał bodajże od mojej mamy książkę "CK kuchnia". Stała zatem na regale obok mojej kochanej Zofii Czerny, Kuchni Polskiej od Karola babci i paru innych moich książek.
Wczoraj w ramach przygotowań świątecznych dyskusje o kutii, o przepisach. Postanowiłam przejrzeć co mówią moje księgozbiory. I tak po raz pierwszy od kilku lat otworzyłam "makłowiczową".
Jak zaczęłam czytać dział słodkości przepadłam.
Rankiem chodziło za mną coś pysznego, pascha, melba... A potem doznałam olśnienia!
Pischinger o którym czytałam wczoraj!
"Oskar Pischinger był skromnym wiedeńskim cukiernikiem, żyjącym w drugiej połowie XIX wieku. Niezwykle sobie cenił zalety chrupiących wafelków. Od dawna nosił się z zamiarem zrobienia z nich tortu, ale pomysł wydał mu się z początku tak błahy i zwyczajny, że długo zwlekał, nim go zrealizował. Pischinger kosztował pierwszy kawałek tortu bez przekonania, zastanawiając się, czy rzecz tak prosta znajdzie uznanie klientów. Przy drugim kawałku nie miał już tych wątpliwości, a trzeci wprawił go w euforię. Klienci mistrza Oskara zareagowali natychmiast i zupełnie jednoznacznie. Przed cukiernią zaczęły się tworzyć kolejki, a nowy torcik należało zamawiać z wyprzedzeniem.
Dzieło wiedeńskiego cukiernika wytrzymało próbę czasu. Po dziś dzień, gdy do galicyjskiego domu przyjdą niespodziewani goście, gospodyni w pośpiechu przyrządza „piszyngera”, najczęściej pojęcia nie mając, komu zawdzięcza ten pyszny i prosty deser. Kiedy kolejny raz będziemy go przygotowywać, pomyślmy przez chwilę ciepło o jego twórcy"

Może nie do końca idealne dla mnie proporcje są w książce, ale przepadłam. Nabałaganiłam okrutnie ale smak wynagrodził wszystko. Generalnie warto eksperymentować by w tym wypadku znaleźć idealne proporcje, ja nie omieszkam jeszcze spróbować na pewno!
Deser banalny w swojej prostocie, ale przy tym po prostu pieszczący kubki smakowe. Gorzka czekolada, orzechy, masło... Bo desery z założenia nie mają prawa być dietetyczne;]
Makłowicz po dniu dzisiejszym zdecydowanie zyskał w moich oczach. Bo lubię książki kulinarne, a jeszcze bardziej lubię gdy w klimat potrawy czy deseru wprowadzi mnie historia.
* fragment książki "CK kuchnia" Roberta Makłowicza

P.S. Koleżanki zdolne kuchenne, proszę o przepis na to jak idealnie rozpuścić czekoladę na polewę. Bo ja do ideału mam jeszcze daleko;] Dziękuję za wskazówki o lukrowaniu!

P.S.2. Ził ja jem surowe jajka bez skrępowania, wychodząc z założenia że prędzej zatruję się w knajpie niż w domu;]

P.S.3. zapomniałam się pochwalić że nastawiłam dziś podpiwek na święta!

sztuka lukrowania

2010-12-18T11:54:00.011+01:00

Nawet nie przypuszczałam że wciągniecie was w rozmowę o dobrej kuchni będzie tak proste.
Ostatnio dni biegną szalenie, dostałam prezent od Pauli, na świecie pojawiła się długo wyczekiwana dzidzia mojej przyjaciółki. Oczekiwanie na święta miesza się z zapachem szczęścia i jest obietnicą lepszego jutra.

Dziś też kuchennie, ale trochę inaczej.
W tym roku uparłam się na lukrowane pierniki. Bo tak i już. Bo nigdy nie lukrowałam, bo lukrowane są ładne. Z góry założyłam że dam radę, jakieś zdolności manualne mam, a do szczęścia jak się okazało po szybkim przeglądzie szafek brakowało mi tylko rękawa i tylek do dekoracji. Nie zastanawiając się wiele zakupiłam prosty zestaw cichutko wzdychając do profesjonalnego - szybko jednak cena mnie ocknęła.
W końcu listonosz przyniósł paczkę i dziś wielki dzień zaplanowałam.
Ukręcenie lukru nie było skomplikowane - przepis głosił że jedno białko i jedna szklanka cukru pudru. Poczułam, że będą schody jak cukru znalazłam znacznie mniej. Ale co tam - ja nie dam rady?

Lukier kręcił się pięknie. Potem napakowany do rękawa otrzeźwił mnie na dobre.
I w sumie mogłabym wmawiać sobie że był za rzadki, że tylka miała za dużą dziurę. Ale mam zupełnie inny wniosek. Lukrowanie jest sztuką. Wymaga precyzji, wprawy i dużo ćwiczeń.

Ja polukrowałam ale wygląda to bez szału. Frajdy było co niemiara, ale lukier "utarł mi nosa", że to co z pozoru banalne wymaga treningu by było kunsztowne.
P.S. a do przyszłego roku muszę się dorobić profesjonalnych tylek;]

rozmyślania o kulinariach

2010-12-13T12:13:00.003+01:00

Temat chodzi za mną już jakiś czas.
Co pojawia się na naszym stole
My od jakiegoś czasu praktycznie nie kupujemy pieczywa - piekę sama chleby i bułki w domu. Wędlin sklepowych nie jadłam całe wieki - robimy je sami.
To nasza świąteczna kiełbasa, pierwsze koty za płoty w zestawie mama, Karol i ja - wyszła rewelacyjna!

Jajka kupuję od kur wolnowybiegowych i od zielononóżek. Miód sklepowy to ostateczność. Żadnych gotowych sałatek sklepowych czy też ciast.
Generalnie jak mogę coś zrobić sama - robię to, zamiast kupować słodycze piekę je
wiosną i latem robimy sami sery. Latem dżemy i soki, jesienią weki
A truskawki, czosnek, marchewkę, pomidory, ogórki, paprykę, rzodkiewkę, botwinkę, porzeczki, agrest, wiśnie mamy swoje.

I dobrze mi z tym.
Zwłaszcza ze świadomością tego co jest w środku produktów, i powiem wam że było mi ostatnio okropnie przykro - uwielbiam parówki, na 5 firm w sklepie wszystkie były MOM - czyli były mięsem oddzielonym mechanicznie - czyli parówki jak to mówię z "rogami, włosami i kopytami"
Jak kupowałam masło załamałam się, bo to które było najbardziej masłowe - 87 % tłuszczu miało z kolei sztuczny barwnik. Kosmos jakiś.... a te bez barwników z napisem masło na papierku miały po połowie tłuszczy roślinnych... Zdarzyło nam się naciąć kupując ser - gdy w domu okazywało się, że to produkt seropodobny.

Z drugiej strony nie popadam w paranoję. Nie czuję się niewolnikiem ideologii bo takowej do naszych działań nie dorabiam. Punktem wyjścia tego wszystkiego jest to, ze lubimy dobrze zjeść, a jak człowiek pozna co to znaczy jeść dobrze nie będzie zadowalał się namiastką jedzenia. Chociażby taki chleb sklepowy - po prostu nie smakuje.

A jakie jest wasze podejście do jedzenia? Jak dużą wagę przywiązujecie do tego co gości na waszych stołach?
Pozdrawiam kuchennie!

A Betsy Petsy proszę o podanie adresu, bo nadal nie mam gdzie wysłać paczki!

Zwycięzcą zostaje

2010-12-06T16:58:00.009+01:00

Betsy Petsy!

Czekam zatem adres, obrazek już spakowany! Mam nadzieję, że się spodoba!
Odpowiedź prawidłowa to kiszenie buraków na barszcz;]
Kto z Was kisi? Co dalej potem? Bo mam kilka pomysłów, ciekawa jestem jak wy dalej postępujecie.

Jeśli ktoś ma chęć na takie pocztówki świąteczne dajcie znać, zrobię - nie dość że limitowana edycja to i grafika autorska;] Sam wypas!

A u mnie dziś bałagan mega, zasypałam pół podłogi i szyje;]

Choć mojemu szyciu daleko do mojej mamy, jak wczoraj dostałam od niej w prezencie krasnale byłam pewna ze je kupiła! Cudne są!

Poza tym czuć już święta, za oknem cudnie, w domu coraz bardziej świątecznie. Dziś wstępnie nakreśliłam sobie ostatnie trzy tygodnie - co kiedy trzeba przygotować, a kalendarz będzie się pewnie codziennie wypełniał.

Korzystając z pięknej pogody zabraliśmy psy, aparat i lataliśmy po zaspach!

do świąt zostało

2010-12-05T17:09:00.012+01:00

dni.
Druga niedziela oczekiwania na nadchodzące święta.

Rękodzielnia pełną parą. Stworzyłam fajną girlandę na okno z "panów ciastków" a w planach jest ich więcej bo bardzo mi się podobają.

Poza tym niedziela upływa fajnie, leniwie i generalnie ciastkowo!

Postanowiłam dziś pokazać jutrzejszą niespodziankę "cukierkową". Praca wykonana przeze mnie w technice linorytu. Taki też motyw króluje na tegorocznych kartach świątecznych.

Mam nadzieję że spodoba się jutrzejszemu szczęśliwcowi!

A jak u was świąteczne przygotowania?
Ja znów muszę piec pierniczki, połowa już wyjedzona...

Zatrzęsienie singerów;]

2010-12-04T11:22:00.003+01:00

Dosłownie. Wczoraj odebrałam Pixie z naprawy. A wieczorem teść naprawił mi "dostaną" od nich Singerkę. Okazało się że trzeba było ją wyszczyścić, naoliwić, i na transformatorze który jest w domu działa. Fajna jest, bo solidna i w sumie sporo opcji ma.

I w ten oto sposób zostałam posiadaczką dwóch maszyn.
Niby od przybytku głowa nie boli ale;] Jeśli ktoś ma chęć na Pixie - okazyjnie sprzedam, z paragonem, papierkami i dwuletnią gwarancją.
Tak więc jestem wielce ukontentowana bo zdążę poszyć dekoracje świąteczne! A może i mama da się namówić na repetę warsztatów?

Poza tym za mną warsztaty koralikowe, fajnie twórczo i kreatywnie ale straszna dłubanina. Koraliki małe, efekt wyłania się bardzo powoli.
Zmajstrowałam broszkę, i bardzo mi się podoba!

Karol w międzyczasie był na wernisażu wystawy "Bojary", przyniósł piękny album a ja zawołałam że nie da się rozdwoić!

Na ogniu robi pyl pyl krem z porów, chleb zagnieciony rośnie aż miło, Nono odkurza a ja planuję rękodzielnicze aktywności na popołudnie.

P.S. Mówię stanowcze nie pokazaniu się w szlafroku;]

P.S. 2. dla tych co nie doczytali - domek jest z Home&You;]

P.S. 3. Choinki nadal nie mam to granda, bo w centrum ogrodniczym są, ale nie wycenione. Pan popatrzył jak na kosmitkę gdy pytałam o choinkę 3 grudnia;]

Ściskam zimowo wszystkie zmarznięte łapki i życzę miłego weekendu!

gra świateł

2010-12-02T18:48:00.010+01:00

Do świąt zostało

dni.
Wieczory mijają miło, w blasku świec. Lubię tę zimową grę świateł w domu, w żadna inna porę świeczki i kominki na olejki mnie tak nie cieszą.
Wchodząc do sklepu nie mogę się oprzeć kolejnym lampionom, ale każdy musi mieć jakieś słabości.

Dziś zmierzyłam się z kolejną słaboscią i poległam. Prócz świeczek zimą kocham szlafroki, ubóstwiam jak mnie otulają. Nie wyobrażam sobie bez nich życia. Choć w moim mniemaniu dzielą się na takie po kąpieli i na takie do siedzenia w fotelu i picia herbaty. I dziś zachodząc do sklepu po prostu dostałam małpiego rozumu. Znalazłam się w szlafrokowym królestwie i uległam. Za to teraz piszę do was w pięknym pasiastym wesołym wdzianku, z kapturem na głowie;]

Co do pierniczków - to nie one są twarde, twardy jest piernik zrobiony jakiś czas temu wg przepisu Neli Rubinstein, tak sobie leżakuje i mam nadzieję ze jeszcze wam go pokażę.
A tego co robię na zdjęciach manufakturowych nie zdradzam do 6 grudnia - czyli do dnia losowania;] Inaczej nie będzie niespodzianki.

P.S. A w duchu jest mi bardzo już świątecznie, od dwóch dni chcę kupić choinkę;] Wczoraj - 25, dziś dla odmiany cieplej ale snieżyca. Może jutro? Lubię mieć choinkę dużo wcześniej:D

obsesja

2010-12-01T19:22:00.012+01:00

Tak sobie myślę, ze to nie jest normalne.
Upiekłam 7 blach pierniczków i zastanawiam się czy aby nie za mało... Chwila racjonalnego otrzeźwienia i do głowy dociera, że powinnam pójść po gumowy młotek.
By z głowy sobie wybić i nie uszkodzić.
A ja już sie cieszę na to dekorowanie lukrem i na to jak pięknie będą wyglądać na świątecznym stole.
Przepis niezły - przyznaję podjadłam jedną "świnkę"

Pierniczki świąteczne
1 szklanka miodu
1/2 szklanki cukru
1/2 kostki masła ( 100 g)
1 opakowanie przyprawy do piernika
1 łyżka kakao - ja nie dodawałam - pierniczki wtedy są jaśniejsze
płaska łyżeczka sody
mąka pszenna 3-4 szklanki

Miód, masło, cukier i korzenna przyprawę rozpuszczamy w garnku i zagotowujemy.
Czekamy ok 15 min az przestygnie, dodajemy sodę i łączymy z mąką tak by było elastyczne ciasto.
Ciasto najlepiej do lodówki włożyć albo na balkon wystawić, zimne łatwiej się wałkuje.
Wycinamy ciasteczka, pieką się jakieś 5 min - zresztą widać kiedy są ok, 175 stopni, termoobieg.
Zdejmujemy z papieru dopiero jak wystygną!

O lukrowaniu będzie za dni kilka, jak będę miała rękaw cukierniczy z tylkami do dekorowania.

Piernik na razie dalej twardy, moze przepis kiepski?
Pożyjemy, zobaczymy.

Poza tym manufaktura świąteczna w pełni!

A w Klamociarni nowe rzeczy - w sam raz na prezenty dla wielbicieli staroci!

paraliż

2010-11-30T09:12:00.004+01:00

Drogowy ma się rozumieć.
Wczoraj miały się odbyć warsztaty koralikowe, zwarta i gotowa zarezerwowałam sobie 1,5 godziny na dojazd i ruszyliśmy.
Po 2,5 h byliśmy już bardzo blisko ale droga na którą mieliśmy wyjechać zablokowana przez tiry. Zatem zawracamy, nici z warsztatów, powrót do domu. Po 4,5 h i przejechanych 40 km dopiero dotarliśmy do domu, przeczekaliśmy kolejne dwie godzin y by znów ruszyć do miasta i odwieźć mamę. Koszmar jakiś. Na warsztaty jak się okazało, nie dojechał nikt! Dobrze, że zostały przełożone i nie przepadły.
Poza tym z powodów pogodowych głównie czas mija w domu, na rękodzielniczych działaniach.

A jak wy sobie radzicie z zimą?
Zasypało was tak jak nas?
Przypominam o konkursie garnkowym!

Pozdrawiam ciepło

nowe miejsce w sieci

2010-11-27T12:05:00.003+01:00

http://www.klamociarnia.blogspot.com/
zapraszam w nowe miejsce w sieci, miejsce które powinno się spodobać wszystkim zbieraczom przedmiotów!
Ja uwielbiam rzeczy z drugiej ręki, wszelkie giełdy staroci, bazarki. Kupując nowe rzeczy czasem zwyczajnie trzeba się ze starymi rozstać!
Zapraszam, rozgośćcie się!

o misiach, reklamacjach i szyciu

2010-11-25T14:45:00.009+01:00

Dziś światowy dzień misia pluszowego. Uwielbiam pluszaki, wiec nie mogło w naszym domu zabraknąć misiów. Chciałabym wam pokazać te swoje "naj".
Pierwszy misiek ma niewiele lat mniej niż ja, jest moim misiem Koralgolem z dzieciństwa. Przeżył ze mną choroby i niedole, sam pewnie dostał setki zastrzyków z wody w swoje pluszowe ciałko, dziś mieszka na honorowej półce.

Drugi ważny miś to "Miś co mieszka w torbie" zwany przeklinakiem, syfiliuszem. Mam też go już całe wieki, a że noszę go zawsze w torbie to i kondycję ma coraz bardziej opłakaną.

Jest też "miś co mieszka w aucie" i miś w płaszczu ortalionowym również z auta, i banda misiów domowych.

A wy macie jakieś sentymentalne pluszaki? Pokażcie koniecznie na swoich blogach!

A co prócz dnia misia?
Wczoraj zaplanowałyśmy z mamą warsztaty krawieckie, było fajnie aż moja nowa maszyna nie pokazała mi środkowego palca. Widać nie jest mi pisane szyć na niej. Zezłościłam się okrutnie, bo za dużo niestety się nie naszyłam. Było bardzo fajnie, ale warsztaty zakończyłyśmy z mamą w punkcie reklamacyjnym. Co lepsze panie twierdziły, że nie koniecznie do świąt dostanę naprawioną... No to sobie poszyłam dekoracje świąteczne...

Widać po prostu muszę reanimować inną maszynę która jest w domu, bo niestety obmacałam różne inne maszyny w sklepie, większe i droższe i niesety wszystko to taki plastik fantastik więc nawet gdybym chciała zainwestować w coś sensowniejszego to niekoniecznie jest w co. A kupować dla sezonowych celów rękodzielniczych wypasioną maszynę z wodotryskiem na okulary to nieporozumienie.
Do tego wszystkiego jeszcze mi się przed chwilą auto spsuło:(

Mam jeszcze pytanie do osób szyjących. Co z tym fantem zrobić?
Jak szyję coś na lewej stronie - np serduszko, potem wywracam i niestety marszczy się we wcięciu. Nie wiem jak to dokładniej opisać, może ktoś zrozumie. Kwestia ściegu?
Nawet będzie rysunek poglądowy, proszę się nie śmiać;]

P.S. cały czas namawiam do zgadywania tego co jest w garnku w poście niżej;]

Bo Singer Pixie to

2010-11-22T13:06:00.006+01:00

nie zabawka. Co by nie być gołosłownym przedstawiam swoje pierwsze prace;]

Materiał a raczej wyszperana na ciuchach spódnica czekała czekała i się doczekała aż się przeobrazi w coś ładnego. Więcej serduszek jeszcze w planach, a pierwsze dostała Mama w prezencie.

Co poza tym?
Chodzą za mną ostatnio namiętnie desery, ostatnio prawdziwe tiramisu;] Prawdziwe bo z jajkami, jem i nie uprawiam czarnowidztwa salmonellowego;] Wychodzę z założenia, że prościej przynieść "to" z knajpy niż robiąc desery w domu.

Tiramisu
• opakowanie albo dwa biszkoptów do tiramisu - mi poszło półtora
• małe pudełko mascarpone
• 2 jajka, w temperaturze pokojowej
• 4 łyżek drobnego cukru kryształu lub cukru pudru
• kubek kawy - parzymy mocną kawkę
• 2 łyżki ciemnego kakao
Przepis jest na niedużą formę, w raie chęci zrobienia większego wszystko x2;]

opcjonalnie można dodać amaretto, ja akurat nie miałam pod ręką

Do żółtek wsypać 3/4 przygotowanego cukru i utrzeć mikserem na puszysty krem (ucierać z 10 minut aż będą przypominały krem). Dodać mascarpone i wymieszać łyżką.
Do białek dodać szczyptę soli i ubić na bardzo sztywną pianę. Stopniowo wsypywać pozostały cukier cały czas ubijając. Delikatnie aby nie stracić lekkości deseru połączyć z masą mascarpone.
Połowę biszkoptów na moment zanurzać w kawie. Układać w naczyniach lub w jednym większym naczyniu szklanym lub formie żaroodpornej. Wyłożyć połowę kremu i posypać przez sitko kakao. Ułożyć drugą warstwę powtarzając nasączanie biszkoptów i układanie kremu.
Deser włożyć na co najmniej 5 godzin do lodówki. Przed podaniem posypać tiramisu resztą kakao. Deser podawać schłodzony.

A co poza tym? z niecierpliwosćią czekam na środę - umówiłam sie z mamą na szycie ozdob choinkowych, kazda ma swoje wizje, swoje plany w glowie i będziemy je przeoblekać w formę!

Na koniec zagadka "obrazkowa" - z poprawnych odpowiedzi na Mikołajki wylosuję wygraną osobę, która dostanie świąteczny prezent zrobiony przeze mnie;] Zasady jak wszędzie - czyli linkujemy obrazek na blogu a w komentarzach piszemy odpowiedź, kto nie ma bloga, pisze tylko komentarz. Czekam do końca listopada, losowanie 6 grudnia!
Co to może być czyli co robię?

Pozdrawiam ciepło

przeboje sklepowe

2010-11-20T16:41:00.010+01:00

Marzyła mi sie maszyna do szycia, nowa sprawna i własna.
Wcześniej szyłam na pożyczonej, potem oddano mi amerykańską z którą coś było nie tak, dostałam też "Sputnika" z którym jakoś nie widziałam szans dogadania się.
Maszyn w sklepach wybór spory, ale wszystko jakieś wielkie i toporne.
W końcu znalazłam coś co spełni moje oczekiwania, będzie małe i lekkie. Cena rozsądna wiec z bananem na ustach pojechałam do domu.
W domu postanowiłam najpierw zająć się deserem który chodził za mną już kilka dni, by potem usiąść i bawić się maszyną.
No i całe szczęście że zrobiłam kokosanki, bo potem były na otarcie łez.
Ale do rzeczy.
Rozpakowuję, oglądam.

A tu igła nie wchodzi w wycięcie w podstawie tylko uderza w metalową płytkę. Kombinacje ale nic z tego, po prostu źle złożona. Kolejna godzina w korku, ostatnie chwile otwarcia sklepu. Dostaję kolejny egzemplarz. I znów banan, choc trochę mniejszy.
Wyciągam w domu a tu się okazuje, że wszystko pięknie ładnie ale bębenek wyprawia niestworzone rzeczy, plącze nitkę i w rezultacie szyć też się nie da. Ja w ryk, w sumie ze złości, na maszynę, na 3 godziny bez sensu zmarnowane w korkach i na to że rano czeka nas kolejna wycieczka do sklepu...
Rano okazało się w punkcie reklamacyjnym, że pani zajmująca się tym działem ma pojęcie i przyczyną awarii drugiej maszyny była zbyt luźno nawinięta nitka na bębenku;] Wróciłam więc do domu z maszyną;] Zasiadłam i uszyłam cudną poduchę do oglądania telewizji;]

Na osłodę przepis na kokosanki wg Ushii

Kokosanki
puszka mleka skondensowanego - około 500 g
dwie torebki wiórek kokosowych po 200 g - czyli 400g

mieszamy mleko z wiórkami aż powstanie zwarta masa i lepimy kuleczki od czasu do czasu mocząc ręce bo się masa przykleja się
układamy na papierze, zachowując w miarę odległości - odległość wielkości 1 kulki jest za mała;]
140 stopni, 15 minut
pyszne i łatwe!

ależ się czuję perfekcyjnie

2010-11-17T18:37:00.005+01:00

Jak w tytule. Czuję się perfekcyjnie. Czasem trzeba być zarozumiałym i się "doceniać". Tak myślę. Że pozytywne samonaładowanie dobrą energią przynosi efekty.
Tak więc dzisiaj będą peany na własną cześć hihi;]
By poczuć się jeszcze bardziej perfekcyjnie zakupiłam dziś książkę "Perfekcyjne święta" i aż sama sobie biłam brawo patrząc na kalendarz przedświąteczny Anthei, że jestem całkiem na bieżąco;]

Prezenty prawie wszystkie są, przyprawy i bakalie też, ze sprzątaniem dzięki nowemu domownikowi nazywanemu przeze mnie w końcu Nono uporamy się tak by nie szaleć w ostatnie dni. Może trochę do pełni perfekcyjnego wkręcania się w święta brakuje aury pogodowej, ale ma to też swoje plusy;]

A tak na poważnie, książka całkiem fajna. Miło się ją ogląda, ciekawe przepisy się przewijają. Myślę, ze całkiem zmyślna pozycja dla tych którzy nie ogarniają świątecznego chaosu. Ja już mentalnie jestem bardzo w sferze świąt.
Dziś wcinaliśmy pieczone kasztany - ostatnio zainspirowała mnie Beata Lipov.

W domu pachnie świątecznym kresowym piernikiem, według Neli Rubinstein. A ja rozmyślam o tym jak ubiorę choinkę.
Jak wielkie było dziś moje rozczarowanie w Empiku z powodu tego że kolędy nie dość że na najniższej półce to i wybór kiepski. A Karol tylko popatrzył wymownie i ruszył do kasy;]

Mi się marzy uszycie jeszcze fajnych dekoracji świątecznych ale sprawy maszyny się pokomplikowały. Liczę na to ze jakoś się rozsupłają i będę mogła wyżywać się artystycznie!

A jak tam u Was? Czujecie święta? Czy na razie raczej pukacie się w czoło patrząc na to, że sklepy coraz bardziej czerwono - zielone się robią?

P.S. byłam dziś na zdjęciu szwu, dalej muszę ostrożnie żyć, starać się nie kichać - co się po raz pierwszy od tygodnia zdarzyło właśnie pisząc notkę. Na razie jednak nic złego się nie dzieje i zaklinam żeby tak zostało!

P.S. 2. Odkurzaczem jestem zachwycona, K. zresztą też. Polecam zdecydowanie na Gwiazdkę!

"Coś"

2010-11-16T17:40:00.004+01:00

łypie na mnie zielonym okiem z kąta. Trwają dyskusje czy ma się nazywać Brumba czy Czikulin;] Z drugiej strony sugestie Neli całkiem słuszne, ze może trzeba poznać jego charakter by go nazwać.
Powiem wam, ze dziwna jestem baba chyba. Powinnam chcieć nową szmatkę, jakieś fiubździu inne a mi się odkurzacz marzył. No i w sumie poniekąd od Wróżki Zębuszki jest, jutro idę na zdjęcie szwów.
Co mogę powiedzieć o nim na szybko? Niezły kosmos w kolorze szarym. Dotarł z niewielkim zapasem energii, wygląda jak mega zabawka dla dużych dzieci i prowokuje do kretyńskich zabaw pt. "on jedzie a ktoś mu wysypuję śmieci przed nosem";] Mam obawy czy mówić Karolowi że można nim sterować ręcznie jak samochodzikiem;]
Chłop zapowiedział że z użyciem czynnika ludzkiego czyli jego następnym razem odkurzanie będzie za miesiąc.
Jak trochę go oswoję na pewno zdam relację jak się spisuje.
P.S. Do wszystkich którzy maja do wyrwania ósemki - może warto rozważyć, bo Wróżka bywa łaskawa dla tych co cierpią;]
P.S. 2. jak ktoś ma kota to i kot się ucieszy
Z pozdrowieniami załączam wykopany w czeluściach sieci filmik, mój jest inny ale na pewno nie taka zabawa

Wizyta u przedziwnego lekarza

2010-11-12T19:11:00.003+01:00

Byłam u przedziwnego lekarza z barkiem.
W sumie zostałam uprzedzona ze jest przedziwny, ale być uprzedzoną to jedno a przekonać się na żywo to co innego.
Padły pytania czy mam pragnienie na zimne mleko np;]
Potem popstrykano mną na wszystkie możliwe strony aż trzeszczały kości, ja poczułam dziwne ciepło i dostałam receptę.
Bez adresu;] Z nazwami leków i narysowaną poduszką;]
Tak więc teraz biorę pięć kulek dziennie, wcinam magnez i czekam na efekt, bo na razie tfutfu - i tu następuje zamaszyste splunięcie przez lewe ramię jest bardzo dobrze;]
Jedynie poduszki "w kształcie kości z magnesami" kupić nie mogę mimo iż lekarz zalecał.
Producenci poduszek twierdzą jednak że z drutem metalowym - retencja po aparacie stałym spać na takowej nie można.
Rozumiem, że z rozrusznikiem nie wolno, ale z drutem? Chyba że poduszka się do zębów przysysa;]

A co poza tym?
Ząb a raczej dziura już w miarę, ale nadal jeszcze nie jestem w formie. No i nudzę się siedząc praktycznie od wtorku w domu.
P.S. Rysunek specjalnie dla was obrazujący wizję tego co by było jakbym kupiła taką poduchę;] I żeby nie było, narysowany myszką, bo tabletu nie ogarniam;]

Melduję że

2010-11-10T16:34:00.005+01:00

jestem bez ósemki, poszyta niestety.
No i nie było wcale fajnie i łatwo. Okazało się, że jest połączenie z zatoką.
Zakaz smarkania przez tydzień - odebrać alergikowi chusteczki do nosa, to prawie tak jak nałogowcowi poranną ścieżkę;] Ciężki temat.
Buzia spuchnięta, zakaz schylania się i przemęczania.
No i dieta płynna na razie. Odkryłam a raczej Karol odkrył budyń krówkowy, zrobił mi kisiel, rosołek. Ba dostałam nawet nożyczki, piękne ciastkowe obrączki na serwetki i bon od Wróżki Zębuszki.
Czyli generalnie klimat do chorowania całkiem słuszny. Szkoda ze jak na złość zjadłabym kebab z dworca, popcorn i parę innych rzeczy których na co dzień nie jadam ale jak nie wolno to się chce.

Poza tym już dość mocno czuję klimat świat, prezenty w 90% kupione i szczerze powiedziawszy chciałabym choinkę już ubierać;]

Dziękuje wszystkim za kciuki, proszę trzymać dalej by wszystko się dobrze skończyło!

P.S. jest jeszcze jeden efekt uboczny - jutro idę do lekarza w sprawie barku ale mój poziom naszprycowania ketonalem w związku z zębem sprawia że nie dość że mogę wszystko to i nic nie boli...

Wróżka zębuszka

2010-11-09T07:18:00.002+01:00

Wczoraj dywagowaliśmy czy do mnie przyjdzie. Stanęło na tym, ze przyjdzie i pewnie batona przyniesie. W sumie dlaczego miałaby nie przyjść? Ząb jak każdy inny, a wręcz nawet uważam, że za ósemkę to powinna przynieść batonów co najmniej karton. Chociaż te batony to w ogóle durny pomysł, bo co po takim prezencie od Wróżki, co nie będę mogła go od razu zjeść? Karol się zarzekał ze w tak zwanym "międzyczasie" mi nie zje, całkiem prawdopodobne, jak również to ze jak nie zje to będę musiała i tak dać pół...
Tak więc liczę na to że Wróżka przemyśli temat i przyniesie coś mniej "podzielnego" i do cieszenia się od razu.

Co poza tym? Za nami pierwsza niedziela miesiąca. A więc Kiermusy. Lubię pojechać, pogapić się. Zawsze cos nowego wpadnie w oko. Do tego jak zawsze miłe spotkania, z rodzicami i bonusowe "po latach" ze skłotowymi znajomymi.
Rękodzieła w tym tygodniu nie "popełniłam" żadnego. Karol stanowczo odmawia mi zakupienia nożyczek twierdząc, ze nie wolno mi wycinać. Pomysł zrobienia linorytu tez utknął bo blokuje mi chłop wszelkie inicjatywy mówiąc ze ręka chora. Ale na wieszanie prania to nie chora;] Interesujące;]
Ale niedługo do lekarza, może coś mi wyczaruje i znów będę miała sprawną twórczo rękę!
Na koniec dźwięk co mi wlazł w głowę, w ogóle dziwny taki, nie lubiłam Brodki, nie wierzyłam że może nagrać coś co nie jest gniotem, a tu zonk!

A o 14 uprasza się wszystkich o trzymanie za mnie kciuków, za szybkie wyrwanie zęba i duuuuże znieczulenie;]

Sfilcowana

2010-11-04T16:21:00.007+01:00

Jestem sfilcowana, życiem tak generalnie. Barkiem który znów ostro daje znać, że go mam. Mimo wszystko jednak fajnie się życie plecie.
Wtorek, środa to dwa niesamowite wieczory w Skansenie. Wieczory w babskim gronie, w skansenowej chacie, przy ciepłym piecu. Klimat nieziemski, wata w oknach skrzynkowych, na wacie miechunki zasuszone, wokół gwar i niesamowite szaleństwo kolorów. Kolorów, faktur i pomysłów. To właśnie warsztaty filcowania w Skansenie.
Niesamowicie udane, tym razem namówiłam mamę i mam wrażenie że mimo że wracała do domu "sfilcowana" to chyba połknęła bakcyla i wie za co cenię takie rękodzielnicze spotkania.
Dwa dni szaleństwa, na mokro, na sucho, na pewno dużo nowej wiedzy, bo do tej pory na mokro szło mi różnie i raczej nie byłam zadowolona z efektów.
Tym razem w ciągu dwóch dni powstała kulka, wałek na korale, skarpeta mikołajowa, kwiat i babuszka.
Ja jestem zadowolona, a wam jak się podoba?

A co poza tym? Po domu rozchodzi sie zapach szarlotki sypanej;] W końcu dziś imieniny Karola! Szkoda ze muffiny "dały ciała" ale nie zawsze pierwszy maja!

Szarlotka sypana

* 1 szklanka mąki pszennej
* 1 szklanka cukru
* 1 szklanka kaszy manny
* 4-5 kwaśnych jabłek
* kostka masła

Mąkę, cukier, kaszę i proszek wymieszać. Podzielić na 3 części.

Jabłka obrać, wydrążyć gniazda nasienne, zetrzeć na tarce o dużych oczkach.

Tortownicę wysmarować tłuszczem.

Na dno formy wysypać jedną część suchych składników, na nie rozłożyć połowę jabłek Następnie wysypać drugą część suchych składników, rozłożyć równomiernie resztę jabłek. Na wierzch wysypać ostatnią porcję suchych składników.

Masło - ja wrzucam do zamrażarki by lepiej się kroiło - ciąć na plastry i równomiernie rozłożyć na wierzchu ciasta.

Piec w temperaturze 180ºC przez około 60 minut. Masło podczas pieczenia się topi i razem z sokiem z jabłek zespala wszystkie warstwy. Warto podczas pieczenia spód zabezpieczyć większą formą (np. położoną poziom niżej w piekarniku), ponieważ często nadmiar soku i tłuszczu wydostaje się z tortownicy
Smacznego :)

Pozdrawiam ciepło!

I po halolinach

2010-11-02T06:58:00.004+01:00

Weekend z tych bardzo udanych. W sobotę byłam na warsztatach, tym razem były one twórcze manualnie, robiliśmy zwierzaki z pomponów a potem w ogóle oszalałam bo robiliśmy linoryt. Ja zrobiłam pracę, która zawisła w kuchni choć zgodnie zbiorowo stwierdzono to jest zdecydowanie list do Mikołaja;]

Niedziela wieczorem przyniosła "przyjęcie", a przed nim spektakl w Wierszalinie o Gilgameszu. Spektakl świetny, choć wątek na maksa pokręcony. Gdybym w domu nie zapoznała się przed obejrzeniem z historią Gilgamesza nie wiem czy byłabym w stanie wyłuskać treść. Ale gra aktorska, scenografia powalające. Następny w kolejce będzie "Statek błaznów". A potem były już tylko nocne Polaków rozmowy, lubię takie chwile, kolekcjonuję je w szufladkach mojej duszy. Bo jak w środku człowiekowi czasem źle to może taką szufladkę uchylić i ogrzać się ciepłem przyjaciół płynących z niej.
Dynia też była, a jakże!

Wczoraj dzień odwiedzania grobów, dużo rozmów z Karolem o tych bliskich i dalszych. O rozluźnianiu stosunków rodzinnych i o tym czym to owocuje, o tym że trzeba pielęgnować więzi. Ale jak to w życiu, pogadać łatwiej niż niektóre zasupłane kontakty ponaprawiać.

P.S. dziękuję za wszystkie komentarze o KitchenAid a jakby komuś coś jeszcze przypomniało się to zapraszam!

o tym jak można dumać dwa dni nad mikserem

2010-10-29T18:22:00.005+02:00

Już kiedyś pisałam o chęci posiadania KitchenAid. Ostatnio temat wrócił i znów mnie dręczy. Dosłownie.
W zasadzie w internecie nad "kiciusiem" same ochy i achy. Ale tak naprawdę znam tylko jedną osobę, która go ma. I tak w zasadzie zastanawiam się czy on naprawdę jest wart tej ceny. Rozsądek mówi mi, że nie. Oczy co innego, że różowy taki ładny...
Znalazłam jeszcze inne cudo, i tak dumam.
W zasadzie Kitchen ładniejszy, ale przystawki potem w chorej cenie. Kenwood ma ciut inną stylistykę, też ładny, przystawki tańsze. No ale nie różowy. No ale "amerykańców" polski serwis nie chce serwisować, nawet odpłatnie. Więc też jest ryzyko duże za takie pieniądze:( A kupno w polskim sklepie to praktycznie trzykrotna wartość zakupu w Stanach. Cóż, każdy chce zarobić;/

Proszę o opinie, kto ma, kto zna, czy tak naprawdę warto czy to jest tylko kwestia tego że fajnie jak na blacie się uśmiecha;]

kochanie robię pranie!

2010-10-28T07:26:00.003+02:00

Jakiś czas temu spotkałam znajomego ze studiów.
Rozmowa, jak to rozmowa po latach. Na temat tego co kto robi w życiu.
Na pytanie co ja robię - odpowiadam "Jestem house manager" (w końcu brzmi lepiej niż kura domowa bo ta kura jakoś mi do mnie samej nie pasuje;). A znajomy pyta czy "W Białymstoku"?
I tu mili Państwo proszę wyobrazić sobie duuuużo różnych wesołych emotek;]
Tak mi się dziś rano przypomniało;]

P.S. kto nie wysłuchał dźwięku musi wysłuchać, bo bez niego traci się kontekst;]

Wierszalin. Reportaż o końcu świata.

2010-10-24T10:24:00.005+02:00

"We wsi Ciełuszki jedna z sekciarek, Olga D., niewiasta dwudziestoczteroletnia, zrzuciła z siebie ubranie i naga, bez sukni i koszuli, biegała ulicą, nawołując: "Kajajcie się!", a następnie powybijała okna w swoim domu i domach innych sekciarzy. Oni początkowo nie sprzeciwiali się. I tak na przykład u Jana D. tłucze szkło gołą ręką, z ręki krew tryska strumieniami, a ona śpiewa na cały głos: "Preobraziłsia Jesi na gorie..." W kilka dni później krzycząc: "Koniec wszystkiemu staremu!", zaczęła łamać krzyże cmentarne i burzyć ogrodzenie - na cmentarzu w Puchłach ostały się zaledwie trzy krzyże, których nie mogła obalić. Wreszcie współsekciarze zakuli ją w żelazną obręcz, obręcz łańcuchem przymocowali do ściany i tak, nieszczęsna, już cały rok, od lipca 1932 roku, stoi na uwięzi. Czasem w dni świąteczne sekciarze idą do niej śpiewać pieśni nabożne - ona miota się na łańcuchu i przeklina ich obelżywymi słowami, ale oni mają ją za świętą, ponieważ, jak twierdzą, w przeciągu trzydziestu czterech dni jadła tylko trzy razy..."

Historia w sumie znana była mi dość pobieżnie. Że prorok Iljia był, że działy sie dantejskie sceny. Spektakl wypełnił ramy tego co wiedziałam, stworzył w mojej głowie spójny obraz.
Do Wierszalina nie dotarłam wcześniej, widywałam fragmenty spektakli ale zawsze jakoś było z utrudnieniami, nawet kiedy przyjeżdżaliśmy przed spektaklem zawsze "coś" uniemożliwiało obejrzenie, a to nie ma spektaklu, a to spektakl zamknięty.
Wczoraj się udało, zaplanowany wypad dużo wcześniej.
Historia znana mi ze studiów, historia Wierszalina, opisana w książce naszego profesora ze studiów Włodzimierza Pawluczuka pt. "Wierszalin: Reportaż o końcu świata".
W latach 30-tych na polsko-białoruskim pograniczu, we wsi Grzybowszczyzna objawił się prorok Ilia Klimowicz który powrócił z nieba by przygotować naród do wtórnego przyjścia Chrystusa. Wraz z grupą swoich wyznawców, odstępców od prawosławia chciał wybudować nową stolicę świata: Wierszalin. Był to czas kiedy święci, prorocy i aniołowie zaczęli stąpać po podlaskiej ziemi...
Wypędzali popów z cerkwi i sami chcieli odprawiać liturgie. Wielu chłopów uważało się za proroków i z wizjami końca świata chodzili po wsiach. W każdej prawie wsi była spośród wiejskich bab obwołana Matka Boska a lud próbował dopomóc przyjściu Mesjasza próbując go spłodzić siłami natury.
Gdy lud zaczął dopatrywać się w samym Ilji swojego zbawcy nadszedł sądny ostatni dzień...

"Ludzie podążający za krzyżem nieśli młot i gwoździe. (...) Szli ukrzyżować Chrystusa, który powtórnie na świat zstąpił, tym razem w osobie Eliasza Klimowicza, proroka z Grzybowszczyzny. Należało go ukrzyżować od nowa, bo tamto odkupienie było zbyt dawno, ludzie zapomnieli o ofierze, diabeł się rozpanoszył na świecie, wszędzie zepsucie, grzech, sodoma gomora, nie było innego ratunku dla ludzkości, jako dokonać wtórnego odkupienia. (...) Zamierzali znaleźć w Grzybowszczyźnie świętego Ilję. Jeden z pielgrzymów, który go znał - miał przystąpić do Ilji i ucałować, wtedy oni go pojmą (...) Wieść, że ludzie niosą drzewo, by na nim Ilję ukrzyżować, wyprzedziła procesję, dotarła do Ilji zawczasu. Nietrudno zgadnąć, w jakiej rozterce musiał znaleźć się prorok z Grzybowszczyzny. Nie poddać się próbie znaczyło wyprzeć się boskości. A pozwolić się ukrzyżować? Męczarnię krzyżową znosić? Skonać? Ba, ależ to jeszcze nie wszystko - wszak i zmartwychwstać trzeba. Widać niezbyt pewny był Ilja swego posłannictwa: podobno gdy Judasz, zaczynając ewangeliczne misterium, przystąpił aby ucałować proroka w policzek, Ilja zdzielił go pięścią, roztrącił osłupiałych wiernych i jak strzała pomknął w las. Wskoczył do jamy po ziemniakach, rozsunął za sobą leżące na jamie drągi, a następnie przykrył się zbutwiałą słomą po ziemniakach. (...) Prorok trzy dni siedział w kucki (...), na trzeci dzień objawił się światu, ale nie było to przecież zmartwychwstanie."

Według przekazów Ilja ratował się ucieczką, według innych - wierni nie mieli odwagi dokonać tego, co zamierzyli.

Eliasz Klimowicz skończył prawdopodobnie w domu starców na Sybirze, wywieziony tam przez Rosjan, którzy wyznawców różnych sekt traktowali jako tajną organizację.

W domu proroka Ilji przez dłuższy czas mieszkali jeszcze jego wyznawcy, dziś już w Wierszalinie została jedna chata, a Stara Grzybowszczyzna jest prawie wymarłą wsią.

Historia niesamowita, a my już planujemy wycieczkę śladami wyznawców proroka Ilji...

*Wszystkie cytaty pochodzą z książki Włodzimierza Pawluczuka: Wierszalin: Reportaż o końcu świata

Legendy sowiego królestwa

2010-10-17T19:33:00.003+02:00

Jeśli jest wśród was ktoś kto lubi bajki niezależnie od wieku, ogląda z wypiekami i nie wstydzi się iść do kina to polecam gorąco. W wersji 3D.
Prosta opowieść o wartościach uniwersalnych, o tym że trzeba być w życiu honorowym, że ważna jest przyjaźń i lojalność. W prostej bajce zaklętych tyle życiowych prawd.
Animacja taka, że zapiera dech, w wersji 3D pióra, krople wody i wprost namacalna miękkość małej sówki.
Ja poszłam z mamą, pamiętam jak byłam mała też byłyśmy na filmie trójwymiarowym. Małpki rzucały krążki a ja mała z wypiekami wyciągałam ręce by je złapać. Dziś myślę że wypieki miałyśmy obie, przeżywając losy sów.
Dziękuję Mamo! Jak fajnie pielęgnować w sobie dziecko!

['] dla Radka

2010-10-15T19:28:00.001+02:00

Dziękuję wszystkim którzy umieścili na swoich blogach informację.
Proszę byście w nadchodzące święta zapalili świeczkę dla Radka.
[']
Paulina

kubki i kubeczki

2010-10-13T14:42:00.006+02:00

Miałam się pochwalić, wygranym kubkiem czyli moją wygraną w candy, pierwszym zresztą. Kubas rewelacja, strasznie mi się podoba, no i wzmacnia moją manię posiadania "ulubionych" kubków.
Z ulubionymi kubkami to jest tak że są tylko moje, tylko ja z nich piję. Czasem jeśli odwiedza mnie ktoś, kogo naprawdę lubię odstępuję od reguły. Ale na co dzień zakaz i basta.
Nie ma żadnego klucza według którego się zgromadziły i ale łączy je to że były ulubione już od pierwszego picia;]
Generalnie z kubkami jest tak że u mnie w domu jest to stałe pytanie do mnie "w jakim kubku chcesz?", bo nie każda pora jest dobra na każdy kubek. A kubek z końmi, filiżanka, kubek z elfem to kubki herbaciane na przykład. A w kubkach herbacianych nie pija się kawy i nic innego i już;] Kubki emaliowane to kubki na tak zwane "duże czajku". "Duże czajku" pija się wieczorem, po powrocie z jogi, przeważnie dokańcza się w łóżku. Te kubki to trochę taki wyjątek, bo można w nich zjeść rosół - to ten duży czy wypić grzańca lub kakao - ten mały.
Na co dzień lubię zwyczajnie tak kubki z misiem Paddingtonem;] A jak w tak zwanych "gościach"?
Nie pijam nic w ciemnych kubkach - część znajomych już o tym wie, bo zwyczajnie pytam czy nie mają jasnego kubka w środku;] U teściów mam kubek z samochodem, z którego pijam już 12 lat. U babci lubię kubek z mikołajem. U moich rodziców też mam swoje typy. Ale lubię jak ktoś mnie pyta w jakim kubku mam chęć wypić;]

Obsesja? Mania? Myślę, że bywają gorsze. Moja jest całkiem niegroźna.
A jak wyglądają wasze ulubione kubki, filiżanki?

P.S. Mleko piję tylko ze szklanek, tak jak i zimne napoje. Z kubków po prostu nie smakują;]

Szukamy Radka czyli o smutkach przy herbacie

2010-10-09T07:10:00.002+02:00

Od dwóch dni nie mogę sobie znaleźć miejsca.
Zawsze myślałam, oglądając "Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie" że temat mnie nie dotyczy, że jest taki odległy.
Do czasu aż na facebooku nie natknęłam się na informację, ze zaginął nasz kolega ze studiów. Kolega z koła naukowego, kolega z którym mamy same pozytywne wspomnienia.
Na samym wstępie mam do was prośbę. Do każdego kto ma bloga, kto tu zagląda i chce nam pomoc. Na tej stronie http://szukamyradka.blogspot.com/ są plakaty i informacje na temat zaginięcia. Zapraszam do drukowania, przyklejenia chociażby na stacji benzynowej na której tankujecie.
Proszę również was o wrzucenie na blogi plakatu

Nieważne czy mieszkacie w Pcimiu Dolnym czy w Bieszczadach, dwa dni to na tyle dużo że można być w każdym zakątku kraju.
Z góry dziękuję za to że nie pozostaniecie obojętni. Bo pewne rzeczy wbrew temu co nam się wydaje stają się również naszymi problemami.

muzyka która mnie przenika

2010-10-06T16:17:00.004+02:00

Zostałam zaproszona przez Czarownicę do zabawy, ot niby zabawa jak każda inna. Ale okazuje się że nie.
Bo ja przypominając sobie dzwięki mojej młodości dałam się ponieść emocjom, najpierw Karol pomagał mi znaleźć "tę" kasetę magnetofonową a potem już tylko ryczałam.
Dwa pierwsze dźwięki to muzyka mojej miłości, mojego związku, muzyka randek i spacerów w parku z Karolem, wiszenia na telefonie i zdjeć.
Dla mnie chwytająca za serce

a ostatni dźwięk to Erykah, gdy jej słucham biodra mi tańczą. Gdy leci w samochodzie śpiewam wraz z nią a inni patrzą jak na wariatkę. To przez nią chciałam być "czarna", nosiłam turban i kolczyki koła. Moje czarne korzenie. Piosenka mojego życia, piosenka do której tańczyliśmy pierwszy taniec. Piosenka słuchając której mam zawsze szklane oczy. I nie tylko dlatego, że mam je w mokrym miejscu...

Ciekawa jestem co wam w duszy gra, czy wam też polecą łzy, czy przed oczami staną obrazy tak jak mi.
w związku z tym, chciałabym Wam zaproponować zabawę pt: " Muzyka, która mnie przenika"-
wybierzcie 3 utwory, które są dla Was najważniejsze; takie, co to szarpią struny duszy, które budują Wasze wspomnienia...
pozwólcie innym poznać te ważne z jakiegoś tam powodu dla Was dźwięki...

- wklejcie linka z YouTube, albo podajcie tytuł i wykonawcę
i jak to bywa w szczęśliwych łańcuszkach (czy ja kiedyś pisałam, że niekoniecznie popieram ??) - zachęćcie 3 osoby, żeby podzieliły się z innymi muzyką swojej duszy...
Zapraszam do zabawy Sarenzir, Nelę i Fairy

P.S. Wygrałam candy u Joasi, dostałam obłędny kubek i pochwale sie jaki jest cudny w kolejnej kubkowej notce! Dziękuję jeszcze raz pięknie!

Dobra poza zabawowy bonus, znaleziony przez Karola na moje opowieści ze była jeszcze taka piosenka o dziewczynce którą kochałam...

Odnalazłam sie przy krośnie

2010-10-03T17:07:00.008+02:00

któregoś wieczora. Na początku jak zwykle zgłupiałam, jak zwykle pojawiły się błędy w tym co tkałam, ale poczułam się zrelaksowana, wyłączona od tej bieganiny.

Bo znów zakręcony tydzień był, plan bardzo napięty. Za bardzo, ale czasem tak jest a nie zawsze da się zmienić obrót różnych spraw. Dotarło do mnie jak próbowałam się z Nelą umówić na kawę. W czwartek - ok chyba że u mnie, bo mam ciasto w piecu i nie mogę wyjść. Może w piątek? - nie bo jadę na siedlisko, nie będzie mnie. Sobota? Niedziela? - nie, jadę na szkolenie.
Czasem mnie bawi, jak ktoś mi mówi ze nie mógłby tak jak ja siedzieć w domu. Pewnie wtedy ma wizję mnie snującej się z pokoju do pokoju. Znudzonej życiem, nie umiejącej zrobić nic z czasem. Oj chciałabym taki dzień mieć. Tymczasem okazuje się, że w miarę spokojnie dzień płynie jak wstanę o 5 rano;]

W weekend znów zaplanowane dwa dni szkoleniowe. Wczoraj wróciłam tak wypompowana emocjonalnie i fizycznie, że nie byłam w stanie myśleć nawet. A niby szkolenie takie "lekkie", zabawy integracyjne, zadania aktorskie, dyskusje o tym jak się dobrze zaprezentować. Ale absorbujące, zmuszające do przemyślenia sobie tego jak nas postrzegają inni.
Dziś zryw o 5, by przed szkoleniem pojechać na pchli targ. Parę pomysłów czego szukam. Na miejscu spotykamy Tatę, miła eksploracja stoisk we trójkę, póki się nie rozłożył ze swoimi 'precjozami'. Poplotkowaliśmy, połaziliśmy. Fajnie, miło, nieplanowanie.
Łup też zacny, poszukiwana długo waga zegarowa, bo wymagania były by ważyła do maksymalnie 5 kg, a większość "aleksanderwerków" ma 10 na skali.

No i cacko, dwie dwuosnowówki. Tak więc tak dobrze zaczęty dzień mógł dalej toczyć się tylko tak.

Potem kolejny ciekawy warsztat, plecenie trzy po trzy o "yetiowym' grzebieniu i rozcinaniu trzewi mamutom przed kamerą.
Pozytywnie.
Ale od jutra poproszę o trochę wolniejsze tempo, do następnej niedzieli!

Stoję na głowie

2010-09-27T20:34:00.005+02:00

i jest mi z tym fajnie. Tak poważnie, całkiem literalnie.
Właśnie wróciłam z jogi, na koniec zajęć stawaliśmy na głowie. Na początku lekki niepokój, bo mam koszmarne wspomnienia. Z W-Fu szkolnego, na który nienawidziłam chodzić. Bałam się zawsze stawać na głowie, na rękach. Raz nawet zarobiłam trzy jedynki na jednej lekcji,, za stanie na rękach z miejsca, z rozbiegu i podskoków zmiennych. Dziś po prostu wiem, że jak nauczyciel był matoł i nie umiał dobrze wytłumaczyć jak to zrobić to nie ma co się dziwić.
Stanęłam dziś więc na głowie, bez obaw. Za drugim i kolejnym razem całkiem sama, bez oporów, niepokojów i poczułam niesamowitą radość z oglądania świata z innej perspektywy!

A co się działo wczoraj? Pisałam wam, ze dostałam zaczyn na chleb, rozczyniłam wczoraj a dziś poczułam smak prawdziwego chleba. Eksperymentuję z pieczeniem chleba już jakiś czas i byłam zadowolona z wypieków i tego do jakiego poziomu doszłam a tymczasem okazało się że dziś to dopiero była ekstaza!
Wyobrażam sobie więc jakie cuda piecze Kasia z chlebowej wioski o której pisałam w poprzedniej notce.

P.S. Poza tym mam problem z bloggerem a raczej z "obserwatorami". Dołączył do obserwatorów bloga jakiś "porno robot", nie mogę ręcznie usunąć go, na forum bloggera nie dostałam odpowiedzi co mam zrobić, zgłosiłam nadużycie i tyle. Jedyne co przychodzi mi do głowy to prośba do was, byście dodali się do "obserwatorów" bloga, to przynajmniej jego awatar nie będzie widoczny, bo zjedzie w dół.

Edit - dzięki pomocy Iki w komentarzach poradziłam sobie ze "zbokiem" i od razu mi jakoś lżej!

Bezczynność w zasadzie jest mi obca

2010-09-26T16:06:00.002+02:00

no może poza tak zwanymi dniami sanitarnymi - kiedy z założenia nie robisz nic, leżysz i odpoczywasz. Ale nie o tym bo na to czasu nie ma.
Jakiś czas temu widziałam ogłoszenie dotyczące naboru do projektu "ABC lidera wsi", wysłałam zgłoszenie i nic. Uznałam zatem, ze wraz z zakończeniem projektu lniano - konopnego daję sobie trochę oddechu bo szkolenia są fajne ale są też męczące i absorbujące. Burzą codzienny porządek, trochę stawiają życie na głowie.
Tymczasem dostałam telefon, że zwolniło się miejsce, mankament jeden - 40 km od domu - co w weekend daje 4x40, trzy weekendy zajęte. Ale temat ciekawy.
Jak się okazało harmonogram jeszcze bardziej.
Samym wyzwaniem był dla mnie dojazd - bo sama jeszcze nie wyjeżdżałam "na trasę". Ale dałam radę, jestem zuch dziewczyna.

Samo szkolenie dość zaskakujące. W harmonogramie zajęcia z tego weekendu ujęte jako warsztaty teatralno - oratorskie. Fajne zajęcia z emisji głosu, odgrywanie scenek rodzajowych, gry i zabawy integracyjne w formie pląsów. Zupełnie inna jakość, głowa strasznie zaabsorbowana i po tych dwóch dniach taka pełna, że aż ciężka.
A ludzie? Bo tak naprawdę to od nich zależy jak jest, to oni budują klimat i atmosferę. Są niesamowici, każdy z nich ma jakąś koncepcję siebie na polskiej wsi, wizje tego jak chce działać w swojej wiosce tematycznej - bo głównie do ludzi tworzących wsie tematyczne to szkolenie było adresowane.
Sama jestem zaskoczona że takie fajne pomysłu ludzie mają.
Wrzucam zatem namiary, może ktoś z Was będzie w okolicy i będzie miał chęć na zobaczenie 'z czym to się je"

„Chleb z Przygodą” w miejscowości Ruda

Specjalizacja wsi opiera się na temacie chleba, mąki i zdrowia. Oferta obejmuje m.in. fabularną grę terenową „Z Kotem w Butach i Młynarczykiem”, zwiedzanie starej kuchni i jej wyposażenia, własnoręczny wyrób chleba, pokaz mielenia mąki, warsztaty plastyczne oraz zabawy ruchowe nad stawem „Kozłówka”
Katarzyna Kozłowska, tel. 600 076 661

„Przysiółek Pacowa Chata” w miejscowości Krypno

Specjalizacja gospodarstwa tematycznego nawiązuje do tradycji szlacheckich. Oferta obejmuje m.in.: zwiedzanie muzeum „Pacowa Chata” w którym zgromadzone są sprzęty związane z historią i kulturą regionu, poznawanie historii i zwyczajów szlacheckich, poszukiwanie skarbów, gry i zabawy szlacheckie – oferta wsi.
Barbara Pac, tel. 510 509 030

więcej o wioskach tematycznych można znaleźć tu klik

P.S. z chlebowej wsi od Kasi dostałam prawdziwy zakwas, zatem jest szansa na rewelacyjny chleb, bo jej wypieku jadłam, i przepadłam;]

W moim dzikim ogrodzie

2010-09-19T09:31:00.008+02:00

gdzie liście dyni rosną jak szalone a dynie jeszcze bardziej, gdzie konopie są wielkości człowieka a słoneczniki przypominają drzewa nie było mnie już dawno.
Przyjechałam i złapałam się za głowę, jak wszystko porosło, zarosło i jak dzikość ogrodu bucha na wszystkie strony.
Po czasie siewów nastał czas zbiorów.
Pojechaliśmy zebrać m. in. konopie włókniste bo nadszedł ich czas. Porosły jak szalone. Chyba z 10 taczek albo lepiej ich przywieźliśmy, teraz rozłożone są do roszenia i czekam aż zostaną ode mnie odebrane na podstawie umowy kontraktacyjnej.
Więcej o projekcie w którym brałam udział możecie znaleźć tutaj Len i konopie
Dynie zaskoczyły mnie niesamowicie, rozrosły się na mega obszarze, na razie zebraliśmy te większe;] Jabłek też cała skrzynka, do tego słoneczniki. Słowem, żyć nie umierać!
Wracając też kupiliśmy prosto z pola wór ziemniorów, oj będzie do jedzenia na cała zimę!

Jedynie co psuje mój humor to zarazek który mnie dopadł. Mały wstrętny, przyniósł katar, ból głowy i ogólne beznadziejne samopoczucie. Ale leczę się dzielnie, czekam na świece Hopi, ale o tym innym razem!

bo to jest choroba

2010-09-17T12:29:00.006+02:00

Siedzę wczoraj w domu, w sumie za wiele nie zadziałałam. Pokroiłam dwie suszarki grzybów, powidła śliwkowe w słoiki popakowałam. Nuda taka, pogoda nie nastarajała do innych aktywności.
Ostatnio w ramach nudy oglądam stare odcinki "Kuchennych rewolucji". Karola nie było, popijając herbatkę oglądałam stary odcinek.
No i się zaczęło, pokazali przepis na kurczaka. Wcisnęłam pauzę, poszłam po kartkę i pisadło by nie umknęła idea. W międzyczasie wrócił Karol a ja z wypiekami na twarzy i nieziemskim obłędem w oczach zaczęłam mu snuć wizje o kurczaku i o pomyśle na to jak go zrobić. Jemu oczy też się zaświeciły, a mi lampka w głowie.
Że jedzenie o gotowanie jest po prostu naszą pasją. Bo to że lubimy dobrze zjeść wiemy od dawna.
Dziś kolejny raz poczułam się "chora", poranna krzątanina, chciało mi się upiec chleb ale zakwas nie dokarmiony więc upiekłam bułki korzystając z przepisu Liski. Przełamałam się w końcu i rozdziewiczyłam moją piękną dzieżę, co tak naprawdę jest kopańka.
Ale mało mi roboty było. Powstała więc zupa krem z maślaków, kompot z jabłek.
Nogi wlazły mi już w tyłek ale obsesyjnie chodzi za mną jakiś plan drugiego dania...
Jak ktoś wie jak to się leczy proszę dać znać.

Bułeczki ze słonecznikiem

Razowe bułki ze słonecznikiem,
sztuk 12 bo 6 nie ma sensu piec

2 szklanki mąki pszennej
2 szklanki mąki pszennej razowej
1,5 szklanki wody
2 łyżeczki suszonych instant)
2 łyżeczki soli
4 łyżki oliwy lub oleju
6 łyżek pestek słonecznika

Mąkę wymieszać z solą. Drożdże rozkruszyć do miseczki, wlać do nich łyżkę wody i dodać do mąki, następnie stopniowo wlewając oliwę i wodę zagnieść ciasto. Powinno się delikatnie kleić do rąk. Jak się za mocno klei podsypać mąką.
Dodać 2 łyżki pestek słonecznika, wgnieść je w ciasto. Przełożyć do miski, delikatnie posmarować wierzch oliwą i zostawić na 30-40 minut do wyrastania.

Z wyrośniętego ciasta formować bułeczki i obtaczać je w pestkach słonecznika i układać na blasze do pieczenia wyłożonej papierem. Przykryć ściereczką i odstawić do wyrastania na ok. 30 minut.

Piekarnik nagrzać do 230 st C.

Wyrośnięte bułeczki wstawić do piekarnika, na dno piekarnika wsypując ok. 1/2 szklanki kostek lodu - ja wstawiłam metalową miseczkę z wodą
Piec ok. 12-15 minut. Jeśli słabo się rumienią (choć to są bułki z cyklu tych raczej bladych), można włączyć termoobieg (temp. 190 st C) i dopiekać ok. 5 minut.
Ostudzić na kuchennej kratce.

Jesień w garnkach

2010-09-14T15:16:00.004+02:00

Przyszła jesień a wraz z nią moja coroczna obsesja kuchenna. Dni kiedy siedzę tam od rana, a krzątam się jak w święta co najmniej...
Wczoraj udało mi się pojechać na zakupy spożywcze na moja ulubioną giełdę, nie byłam tam już kilka miesięcy bo przebudowa drogi, bo pokonywanie 1,5 km w 40 minut w upiornych korkach. Na szczęście sytuacja drogowa nieco się zmieniła bo jechaliśmy bezproblemowo.
Jak tam zajeżdżam to dostaję małpiego rozumu. Wtedy mam wizję gotowania tysiąca rzeczy. Wczoraj uśmiechały się do mnie dynie piękne, ale odmówiłam sobie w nadziei na to że na siedlisku moje urosły;] Odkryliśmy też fajny sklep rybny, a skutkiem pozytywnym były pyszne płocie na obiad, prawie jak kiedyś te łowione przez nas nad jeziorem...

A w domu ja jak zwykle szaleję na słodko. Wczoraj zainspirowana tym czym poczęstowała nas Karola zrobiłam "prawie" bezę pavlova. Karola ma to do siebie, że to czym częstuje powoduje że zanim człowiek dobrze połknie już prosi o przepis. I tak właśnie zainspirowana popełniłam wczoraj słodkość.

Oczywiście, żeby nie było niedomówień rano zostało ciut do kawy i już śladu nie ma.
Dzis kolejny zryw kuchenny. Cantuccini robione własnoręcznie chodziły za mną od dawna, od kiedy stojąc przy ladzie kawiarni zobaczyłam je w słoikach. Zamówiłam jedno do kawy a pani zburzyła moje nadzieje tłumacząc mi, że to ekspozycja.
Później jakoś nie składało się by kupić migdały. A dziś podjęłam wyzwanie i powiem szczerze - żałuję że pokrywka nie jest na kłódkę, bo Karol chodzi i jęczy jaka jestem niedobra że nie można zjeść dwóch blach naraz. No faktycznie zołza ze mnie, nie dość że piekę to jeszcze nie pozwalam wyżreć wszystkiego w jeden dzień;]

Na prośbę wstawiam przepis;]
300 g migdałów
500 g mąki
200 g cukru,
4 jaja
1 łyżka masła
szczypta soli
łyżeczka proszku do pieczenia

Połowę migdałów posiekać lub pokruszyć w malakserze na grubą kaszę. Resztę zostawić w całości. Wymieszać składniki. Powstanie twarde ciasto - moje wcale nie chciało się lepić więc dodałam łyżkę ciepłej wody. Uformować 4 wałki o średnicy 4 cm - rozpłaszczyć nieco na papierze.
Ułożyć je na blasze wyłożonej papierem. Piec 30 min w piekarniku rozgrzanym do temp. 120 st. C. Wyjąć podpieczone wałki - jeśli nie dadzą się kroić wstawić jeszcze na 10 min i można nieco podkręcić piekarnik, ostudzić, pokroić w ukośne kromki - nóż musi być ostry!

Piec drugi raz 15-20 min w piekarniku rozgrzanym do 150 st. C tak aby się zarumieniły.
Ponownie wstawić do piekarnika i podpiekać, aż się zrumienią.
Nie podjadać ciepłych - bo cały ich urok jak są już wystygnięto i twarde.
Wysłać połowę po vin santo, maczać wieczorem w winie i się zajadać, a jak starczy na rano to będą idealne do kawy.
Można je ponoć dość długo przechowywać, w puszce albo słoiku - ale wkładać je tam zimne i suche!

P.S. A ktoś mi obiecał vin santo do nich i co? chciałoby się rzec - jajco;]

Miało nie być o koniach

2010-09-12T14:34:00.013+02:00

ale będzie.
Dlatego że mam cudne nowe siodło, i w końcu mogłam je przetestować - wszystkie czynniki grały, koń nie znaczył, nie padało, noga nie grzała i była sucha!
Siodło jest po prostu obłędne, myślę że wymiana Winteca na beztericówkę ujeżdżeniową była świetnym pomysłem.
Generalnie koń był bardzo na tak, galop też miał na tak, więc korzystałam! Fajny galop, równy. Generalnie widzę że ćwiczenia "wahadło" przynoszą efekty w postaci przejść o które wystarczy lekko poprosić.
Wczoraj z kolei 18 h na nogach, wyjazd na klinikę ujeżdżeniową z Kyra Kyrklund

Wrażenia rewelacyjne, fajnie popatrzeć na naprawdę dobre konie i jeźdźców którzy potrafią coś więcej. Plus dodatkowy bonus w potwierdzeniu tego co mówi Parelli, nagroda - wygoda, kara - niewygoda. Generalnie miałam wrażenie wielu stycznych punktów.
Taki wyjazd też jest świetną okazja do spotkania znajomych, koleżanki zrobiły mi niesamowitą niespodziankę bo przyjechały z Krakowa nic mi nie mówiąc że się zobaczymy. Kolejny miły akcent to prezent, od Beaty. Piękny domek na klucze "na nowe", totalnie mnie zaskoczyła a w środku mi tak miło się zrobiło bo się nie spodziewałam takiego wyróżnienia z jej strony!

Na deser kilka zdjęć z porannej jazdy.

Plusz zaprzęgowiec i Holda na oklep

2010-09-07T11:10:00.009+02:00

Dziś końsko, od rana.
Ja na Holdzie na oklep - na podkładce. Czekam na nowe siodełko a tymczasem, korzystając z czasu i pogody sprawdzałyśmy jak się jeździ na wodzach przypiętych do kantara, no i ćwiczyłyśmy wahadło w stępie, czyli stęp - stój - cofanie - stęp i stęp cofanie - stęp.
Jestem bardzo zadowolona z jazdy, uczciwie popracowałyśmy obie. Do tego jazda z carrotem - dla nie obeznanych to taki pomarańczowy bat używany w Parelli Natural Horsemanship. Holda kiedyś bardzo źle reagowała na próby jazdy z batem, stawała się elektryczna i wkurzała się. Dlatego tak mnie cieszy jak spokojnie, bez cudów przychodzi taki dzień że jest ok.

Potem młoda na warsztat, z Karolem. Ciąg dalszy oswajania z szorami, zabawy jak zawsze tylko w szorach. Bardzo fajnie, Karol coraz bardziej stanowczy i nie daje się już tak łatwo nabierać na maślane oczy Czapli.

Ogólnie ranek bardzo udany.

Wczoraj powrót na jogę, na razie na zajęcia początkujące razem z Nelą. Na razie dość lajtowo ale jak wróciłam do domu to moje ciało stwierdziło że jednak nie;]
Ale cieszę się bardzo z tych zajęć, dobrze na głowę robią, nie tylko na ciało!

Aaaa ktoś w komentarzach pytał jak sie zaczęła moja przygoda z końmi - odsyłam tu klik , tam są opisane moje początki, wystarczy sięgnąć do archiwum.

wekowa niedziela o smaku chili

2010-09-05T11:43:00.004+02:00

Dzisiejsza niedzielę rano zanim oprzytomniałam wyobrażałam sobie tak - kanapa, koc, książka, herbata. Żadnych ciśnień, zaplanowanych prac.
A potem przypomniałam sobie że mam w lodówce dwa wory papryki chili do przetworzenia... I tak czar prysł, przynajmniej do południa.
Dwa lata temu zrobiliśmy rewelacyjne papryczki, zimą wyciągaliśmy ze słoika, napychaliśmy fetą, zawijaliśmy w boczek i tylko mruczeliśmy z pełnymi buziami, takie było dobre.
Niestety przepis zaginął gdzieś, w tym roku trochę na żywioł.

Papryczki chili wg Księżniczki w Kaloszach

Generalnie na 1 l wody szklanka octu,
pół szklanki oliwy,
łyżka soli,
szklanka cukru
zagotować
do słoików listek laurowy, gorczyca, ziele angielskie, papryczki wkłądamy w całosci wraz z zielonymi ogonkami, zalać i gotowe.

Brzmi banalnie gdyby nie problemy ze słoikami, a to pękł, a to pokrywka nie pasuje, a to cieknie. Bawiliśmy się dobre 3 godziny.
Teraz jeszcze Karol gotuje dwa małe słoiki sambal oelek - wariacja z pomidorami i czosnkiem, do makaronów na zimę, może na kanapki?

Przede mną jeszcze śliwki i pomidory ale muszę znaleźć czas i chęć, no i kupić nowe słoiki. Zdecydowanie.

Dzięki kochani za ciepłe słowa o Koko. Aby nie patrzeć na puste miejsce po klatce zrobiliśmy w salonie małe przemeblowanie. Zapytam jeszcze tutaj - może ktoś z okolicy ma chęć na klatkę na zwierzaka? Oddam w dobre ręce za czekoladę z okienkiem. Tylko trzeba sobie po nią przyjechać. W razie czego mail z boku;]

Aaaa póki pamiętam, co do Czapli - podejrzewam że ma jakieś 135-140 cm w kłębie i dementuję, bo zostałam obstawiona przez jej właściciela że mu konia obrażam;]
Czapla NIE JEST KUCEM, to mieszanka araba z hucułem. No i niestety nie jest moja;] Mamy ścisły podział zwierząt, Holda jest moja, Czapla Karola. Choć czasem daje mi się nią pozajmować:]

upiorny dzień

2010-09-03T15:30:00.002+02:00

Dzień upiorny, taki w klimatach "co mnie jeszcze dziś spotka".
Rano z fretką do weterynarza. Od wczoraj Koko miała już niedowład łapek, nie była nawet sama w stanie dojść do kuwety:( Pożegnaliśmy się, bo nie było innej opcji. Od pół roku dwa razy dziennie dostawała Furosemid na płyn w osierdziu i jamie brzusznej a dziś już po prostu gasła w naszych oczach.
Wróciliśmy do domu z pustym transporterkiem, straszne uczucie ale rozsadek podpowiadał że to było najrozsądniejsze.
Chciałam się tylko zaszyć w domu i wyryczeć do poduszki.
Udało się na chwilę zasnąć ze smutków.
Telefon.
Dzwoni człowiek u którego wtedy znalazły się nasze suki i mówi że ma naszego "husky". Koszmar jakiś. Od razu tysiąc myśli przeleciało przez głowę, ze ma cieczkę, że jak tylko ona to co z Kruszynką? I szybkie kojarzenie, że rano mały dziad kopał pod płotem jamę którą zasypaliśmy. I generalnie co teraz zrobimy z nią!
Szybko coś na siebie, buty bez skarpet i wino w garść zamiast "znaleźnego". Po drodze jeszcze wdepnąć do stajni, zobaczyć co z Kruszynką i Peppą, wziąć smycz.
A tu w stajni zonk.
Bo cały nasz zwierzyniec jest tam gdzie być powinien.
Telefon wiec do Pana, że są dwie wiadomości - dla niego zła, dla nas dobra - TO NIE NASZ PIES!
Łeb mnie z tego rozbolał, dość mam dzisiejszego dnia:(
Mam tylko cichą nadzieję w sercu, że Koko jest szczęśliwa po drugiej stronie tęczowego mostu...

szkoła

2010-09-01T15:15:00.005+02:00

Nie lubię łańcuszków, wyróżnień blogowych i zabaw w tym klimacie, mam nadzieję że nikogo tym nie urażę.
Wszędzie gdzie nie zajrzę ta sama zabawa;]
Za oknem pogoda dość refleksyjna delikatnie rzecz ujmując, taka kocykowo - herbaciana.

A ja chciałam wam dziś opowiedzieć o czymś innym.
O szkole.
A dlaczego o szkole? Bo dziś jest pierwszy września, początek roku.
Gdy byłam mała dziewczynką i taką trochę większą nigdy nie miałam problemu, że kończą się wakacje. Wręcz przeciwnie, mama miała ze mną problem bo od połowy lipca przynajmniej chodziłam po ścianach i chciałam kupować zeszyty, a książki do następnej klasy były już przynajmniej do połowy przeczytane.
Uwielbiałam zakupy papiernicze, obkładanie książek w kolorowy papier, podpisywanie zeszytów, układanie w piórniku i pakowanie tornistra. Układanie mazaków kolorami, wąchanie nowych książek...
Pod koniec wakacji w tym roku jak zwykle w sklepach nostalgicznie przechodziłam obok stoisk "witaj szkoło", i jak co roku myślałam sobie "szkoda ze nie potrzebuję piórnika, mazaków, pachnących gumek do ścierania". A jakie piękne teraz rzeczy są!
Oczywiście w miarę upływu roku szkolnego zwykle euforia mijała a potem znów w lipcu chciałam iść do szkoły...
A jak wasze wspomnienia przygotowań szkolnych?
P.S. W tym roku żeby nie było mi smutno kupiłam sobie dwa pióra, ze Świnka Peppą i Królikiem Miffy;]
P.S.2. Blogów połączyć się nie da, wyglada na to ze na blog.pl jest jakieś utrudnienie:(

połączenie dwóch blogów

2010-08-29T20:10:00.018+02:00

Z racji tego że o końskim blogu notorycznie zapominam postanowiłam że z dwóch zlepię jeden i będzie najprościej;]
Poszkodowani będą jedynie ci, których konie nie interere.

A więc do rzeczy, wróciłam wczoraj z trzydniowego kursu pracy z końmi naturalnymi metodami - Parelli Natural Horsemanship czyli PNH. Nie po raz pierwszy się w tym temacie kursowałam, na co dzień pracuję w ten sposób z końmi.
Dziś chciałam jeszcze na świeżo utrwalić to co zapamiętałam.
Z Holdą popracowałam na linie, było cofanie ze strefy 3, chody boczne bez płotu, "stick to me". Pracowała fajnie choć jak to ona zawsze ma coś do powiedzenia i przedyskutowania. Tak więc zanim zaczęłyśmy postanowiła że będzie biegać, a nóż widelec robota się upiecze i spasuję jak będzie dziko latać. Niestety, jej plan zawiódł;]

Potem na warsztat poszedł kuc, choć to raczej on zaproponował ze może z nim też się Wszyscy zadowoleni, wylatani i wybawieni.

A co poza tym? Kruszynka ma opuchnięty pysk - prawdopodobnie jakaś infekcja po ugryzieniu ucieczkowym. Więc antybiotyk i wizyty u weterynarza.
Jak człowiek ma zwierzęta to nie ma kiedy się nudzić...

prośba

2010-08-29T16:23:00.001+02:00

Ponieważ chodzi za mna koncepcja scalenia mojego bloga końskiego z tym mam pytanie do bardziej internetowo oblatanych - czy da się przenieść bloga z blog.pl na blogspota i połączyć z tym nie tracąc archiwum?

Proszę pięknie o pomoc, będzie z pożytkiem dla obu blogów jak je połączę;]

wichura, sny i przeczucia

2010-08-23T18:30:00.004+02:00

Może jestem głupia i przesądna. Zabobonna czasem ze mnie baba. Ale potrafię wyśnić dziwne rzeczy. Dziwne i realne, sprawdzające się potem po telefonie rano. Nie raz i nie dwa.
Czasem czuje w środku irracjonalny niepokój, źle śpię, najpierw się tłukę całe wieki po łóżku, potem się budzę przed przyzwoitą porą...
Tak było i dziś. Upiorna noc, wichura, burza, ulewa, na nogi postawiła mnie kawa a później poznałam przyczynę niepokoju.
Wicher wyrwał bramę w stajni, przerażone psy dały nogę. Świnka zresztą też ale ta ma lepszy instynkt i gdy tylko usłyszała Karola natychmiast przybiegła z zarośli.
Przez następne godziny jeździmy po okolicy, pytamy wszystkich wokół, nawołujemy.
Nikt nic nie wie, nikt nie widział.
Człowiek wyje z bezsilności i ze strachu o to co z nimi...
Wpadamy do domu, szybko drukujemy ogłoszenia, rozklejamy we wsi, na przystankach, po lecznicach. Dzwonię do radia - obiecują że będą podawać ogłoszenie.
Po 6 godzinach poszukiwań telefon. Są, niedaleko nas.
Jedziemy jak po ogień, przerażone są już kilka godzin u człowieka co zadzwonił. Jednak na tyle nieufne że dopiero przed telefonem Kruszyna pozwoliła zobaczyć swój identyfikator...
Wielkie dzięki temu człowiekowi, nie dość że uczciwy to i dobre serce ma. A o daniu mu znaleźnego nawet nie było mowy!
Ale całe i zdrowe, choć wielkie oczy mają ze strachu.
Zabieramy je do stajni, młoda cała i zdrowa, Kruszyna w kołtunach nadających się tylko do wycięcia. Ślady pogryzienia na łapie, jednak niegroźne, opatrzone przerażonemu psu.
Adrenalina jeszcze mi nie odeszła do tej pory, śniadanie jadłam o 16;]
Wniosek nasuwa się prosty, nie na darmo czasem człowiek czuje niepokój wewnętrzny...
P.S. Dobrze że znalazły się w "pakiecie", że się "siostrzyczki' pilnowały.
P.S.2. Dobrze że świnka wróciła sama, bo jak brzmi ogłoszenie "Zgubiła się świnia, czarna, nieduża"? Zresztą ją by zaraz złapali, zjedli nie daj bóg...
P.S.3. Kocham te moje futrzaki przeokropnie

książkowo

2010-08-21T20:20:00.003+02:00

Dni lecą jak szalone, kilka maili czeka na odpisanie - z góry przepraszam za zwłokę.
Czas przecieka przez palce a jedyne na co zostaje chwila to książka przed snem.
Ostatnio pochłonęłam sztuk trzy.
I na jednej się zatrzymam.
Wrzucam link do kawałka audiobooka.

Co myślę o "Miłości po polsku"? Dla mnie bardzo taka sobie. Wulgarna choć nie należę do osób pruderyjnych, wulgaryzmy pojawiające się tam mam wrażenie że niczemu nie służą. Bo trudno to nazwać artystyczna formą wyrazu.
Historia nijaka, o człowieku uwikłanym w powtarzanie schematów, skazanym na klęskę, którego wszyscy równo walą w dupę.
Trzy razy przerywałam jej czytanie z myślą że nie dobrnę do końca. Zmęczyłam bo wg osoby która mi ją poleciła zakończyła się ciekawie. Kwestia optyki, dla mnie dość przewidywanie.
Czy taka tak naprawdę jest miłość po polsku?
Czy w życiu jest tak że albo się komuś przyprawia rogi albo ktoś nam? Czy naprawdę każdy patrzy jak na naszym tyłku prześlizgać się i zrobić karierę?
Albo żyję w idyllicznym świecie albo mam szczęście.
Moja miłość po polsku jest udana. Czy zwyczajna? Chyba też nie. Odbieram ją jako jedyną i niepowtarzalną. Tak już od 12 lat.
Codziennie budząc się rano jestem szczęśliwa, że budzę się u jego boku. Choć wkurza mnie strasznie jak nabija się gdy mówię "ale rozumiesz o co mi chodzi?", jak na wszystko mówi "za chwilę", jak zapycha łazienkowy kosz sznurkami ze stajni...Ale wiem ze nikt tak nie pocieszy, nie powydurnia się ze mną, nie będzie chciał robić różnych szalonych rzeczy i nie pójdzie ze mna przez nieraz wyboiste życie.
Czasem trzaskamy drzwiami, krzyczymy ale wiem że takie emocje przy kłótni mogą być tylko gdy ludzie się kochają. Bo jak się nie kochają, na co dzień nie ma w tym żadnej energii to i kłótni nie ma. Ot zwyczajne ciche dni, mijanie się bez słowa.
I pasuje do tego tekst mojej serdecznej koleżanki że "obrażają się tylko służące";]

A jaka jest wasza miłość po polsku?

czy można wypocząć w jeden dzień?

2010-08-15T13:51:00.002+02:00

Odpowiedz brzmi tak.
Wystarczy mieć dobrych przyjaciół do których można wpaść od tak.
130 km od domu jeść deser malinowy, chodzić boso po trawie, łapać serce co wyskoczyło z przerażenia, pojechać do wód i gorszyć starszą panią w stroju w paski opalając pół tyłka.
Czasem taki jeden dzień znakomicie ładuje akumulatory. Człowiek też czuje co jest ważne, kto jest ważny.
Zdjęć brak, nawet nie było kiedy robić.
Poczułam się jak na wakacjach, w końcu trzeba jakoś zorganizować będzie opiekę do zoo i pojechać gdziekolwiek na dłużej.
Gdziekolwiek, byle z ludźmi z którymi czujemy się dobrze!

And the winner is....

2010-08-11T12:08:00.002+02:00

Jesli dobrze policzyłam to Lambi! Gratuluję i czekam na dane do wysyłki na maila - holdziak@gmai.com

Odpowiadam jeszcze na pytania o butelku - kupione były w Liroy Merlin, korki też tam są. Nic tylko produkować!
Dziękuję wszystkim za życzenia urodzinowe!